บทที่ 62 เฉิงวานวานออกความคิด

ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตก

อากาศร้อนอบอ้าว ใต้ต้นไทรใหญ่มีร่มเงา แต่ไม่มีลม เดินสักพักก็เหงื่อออกทั้งตัว

เฉิงวานวานมองผู้ใหญ่บ้านแล้วพูดว่า "ตอนนี้แล้งหนัก นอกจากหมู่บ้านต้าเหอแล้ว หมู่บ้านอื่นๆ จะไม่ได้ผลผลิตเลย เมื่อถึงเวลานั้น หมู่บ้านต้าเหอก็จะกลายเป็นเป้าสา

บทที่ 63 ผู้ชายโง่เขลาไม่เข้าใจความรู้สึก

ตอนกลางวัน เด็กๆ จะนำเมล็ดหญ้าโคมไฟมาส่ง อู๋ฮุ่ยเนียงอยู่บ้านคอยรับและจ่ายเงิน

แค่ตอนกลางวันก็รับเมล็ดหญ้าโคมไฟมาสิบแปดจินแล้ว อู๋ฮุ่ยเนียงนอกจากตัดเย็บเสื้อผ้า ก็นั่งแกะเมล็ดหญ้าโคมไฟ ไม่ต้องใช้เทคนิคอะไร แค่ต้องใช้ความอดทนและเวลา นั่งไม่ขยับทำให้ปวดเอวป

บทที่ 64 กลายเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ

เฉิงวานวานยืนอยู่ที่ประตูรั้ว

เธอมองจางซื่อที่อยู่ตรงหน้า เหมือนกับร่างเดิม ต่างก็เป็นหญิงม่ายในหมู่บ้าน

แต่ร่างเดิมมีชื่อเสียงแย่มากในหมู่บ้าน ส่วนหญิงม่ายจางคนนี้ต่างออกไป เธอพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวล เข้ากับทุกคนได้ดี เมื่อชาวบ้านพูดถึงหญิงม่ายจาง ต่างอดไม่ได