บทที่ 52 ธุรกิจรุ่งเรือง

"ชามเยลลี่เย็นดับร้อน สองช้อนน้ำตาลแดงลืมทุกข์"

บทกลอนสั้นๆ นี้แพร่หลายในโรงเรียนหนานฟู เพียงวันเดียวกับคืนเดียว เยลลี่เย็นก็กลายเป็นขนมที่นักเรียนทุกคนรู้จัก

พอเฉิงวานวานตั้งแผง นักเรียนก็ทยอยมาเป็นกลุ่มๆ

มีภาชนะยี่สิบชุด ห้าคนช่วยกันทำงาน ไม่ถึงหนึ่งเค่อ เยลลี่เย็นทั้

บทที่ 53 อู๋ฮุ่ยเนียงล้ม

ควันจากเตาไฟลอยละล่อง

ในครัวเริ่มต้มซุป กระดูกที่ซื้อมาต้มกับรากบัว เป็นซุปที่มีคุณค่าทางอาหารครบถ้วน

เลือดหมูผัดกับผักป่า ใส่น้ำมันเยอะหน่อย รสชาติก็ไม่เลว

หมูสามชั้นหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ใส่หม้อตุ๋นจนนุ่ม ทำเป็นหมูตุ๋นหวานๆ

ในหม้อมีข้าวขาวกำลังหุง กลิ่นหอมของข้

บทที่ 54 ไม่ใช่น้องชาย แต่เป็นหลานชาย

ซุนซื่อเดินออกมาจากฝูงชน

เธอหวังว่าป้าและพี่สะใภ้คนอื่นในหมู่บ้านจะคัดค้าน แต่ไม่มีใครพูดอะไร เธอจึงต้องเป็นคนใจร้ายเอง

เธอคำนวณแล้ว หลังจากพี่สะใภ้กลับมาสองวันนี้ ซื้อของมาไม่น้อย คร่าวๆ แล้วต้องได้เงินวันละอย่างน้อยสองร้อยเหรียญ ชาวบ้านทั้งเดือนยังหาไม่ได้