บทที่ 332 ท่านเหอต้องการกินเนื้อหมาป่า

ประกาศรับสมัครงานติดไว้ที่หมู่บ้านต้าเหอ ไม่มีใครสนใจ

ทุกครั้งที่ชาวบ้านเดินผ่านประกาศ ต่างถ่มน้ำลายด้วยความดูถูก

"เป็นถึงขุนนาง แต่ให้ค่าแรงขี้งก วันละยี่สิบเหรียญเอง ที่บ้านแม่ต้าซานวันละอย่างน้อยสามสิบเหรียญ"

"ดูที่เขียนในประกาศสิ ต้องเริ่มงานก่อนฟ้าสาง

บทที่ 333 ตระกูลเหอจะปกป้องเขาหรือไม่

หมอเจิ้งถือกล่องยารีบมาที่บ้านเฉิงวานวาน ครึ่งชั่วยามต่อมา เดินออกมาด้วยสีหน้าหดหู่

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ในลานบ้านมีชาวบ้านมากมายล้อมอยู่

เห็นท่าทางของหมอเจิ้งแบบนี้ ใจทุกคนค่อยๆ จมดิ่ง

"แม่ต้าซานเป็นอะไรไป?"

"หมอเจิ้ง พูดสิ รักษาไม่ไหวแล้วหรือ?"

"แม่ต้าซานร่

บทที่ 334 ห่วงใยประชาชนทั้งหมด

ผ่านยามจื่อแล้ว

จวนผู้ว่าการเมืองมืดสนิท มีเพียงโคมไฟส่องแสงอบอุ่นริบหรี่

ในห้องหนังสือก็มีไฟสว่าง ท่านผู้ว่าการเมืองนั่งบนเก้าอี้ นายอำเภอเซินประสานมือยืนอยู่ใต้โต๊ะ

"ถ่านรังผึ้ง?" ท่านผู้ว่าการเมืองมองแบบแปลน สีหน้าไม่อยากเชื่อ "เจ้าหมายความว่า ทำถ่านเป็นรูปแบบน