บทที่ 330 ชีวิตคนเราวันแล้ววันเล่า

บ้านของเถ้าแก่เหยียนดูใหม่เอี่ยม เครื่องตกแต่งต่างๆ ประณีตและหรูหรา เห็นได้ชัดว่าท่านเหอนำมาจากเมืองหลวงโดยเฉพาะ อยู่ที่ไหนก็ต้องจัดวางที่นั่น ขุนนางชั้นหกจะมีหน้ามีตาขนาดนี้ได้อย่างไร ก็อาศัยแค่ตระกูลเหอเท่านั้น

"หญิงขุนนางซุ่ย" เหอเยี่ยนเอ่ยสามคำนี้อย่างสนใจ "

บทที่ 331 หญิงขุนนางซุ่ยอาเจียนเป็นเลือด

"ท่านขอรับ เกิดเรื่องร้ายแรงแล้ว!"

ลูกน้องที่เหอเยี่ยนพามาวิ่งเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางร้อนรน

"ตั้งแต่บ่ายวานนี้ ในเมืองผิงอานมีเรื่องเล่าแพร่สะพัดขึ้นมา เปลี่ยนหมู่บ้านต้าเหอเป็นหมู่บ้านชิงหยุน เปลี่ยนท่านเหอเป็นท่านโจว... ไพร่พวกนี้กล้าดียังไงมาวิพากษ์ว

บทที่ 332 ท่านเหอต้องการกินเนื้อหมาป่า

ประกาศรับสมัครงานติดไว้ที่หมู่บ้านต้าเหอ ไม่มีใครสนใจ

ทุกครั้งที่ชาวบ้านเดินผ่านประกาศ ต่างถ่มน้ำลายด้วยความดูถูก

"เป็นถึงขุนนาง แต่ให้ค่าแรงขี้งก วันละยี่สิบเหรียญเอง ที่บ้านแม่ต้าซานวันละอย่างน้อยสามสิบเหรียญ"

"ดูที่เขียนในประกาศสิ ต้องเริ่มงานก่อนฟ้าสาง