บทที่ 172 คำเตือนด้วยความหวังดี

แสงอาทิตย์สาดส่องจ้า

แสงแดดที่ตกกระทบใบหน้าของหลี่ซิ่วหง ทำให้เธอดูงดงามราวกับดอกไม้

เธอทำหน้าน่ารักเขินอาย ทักทายอย่างประหม่า "คุณชายเจิ้ง คุณชายเฉียน"

เจิ้งหวั่งเฟิงเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้เดินผ่าน

เฉียนฮุยจ้องหลี่ซิ่วหงจนอดกลืนน้ำลายไม่ได้ สถานที่สกปรกรกรุงรัง

บทที่ 173 หลี่ซิ่วหงวางแผนสำเร็จ

ป้าหวังวิ่งเข้ามาในห้อง ดึงเฉิงวานวานให้ลุกขึ้น

เฉิงวานวานรีบจัดผมเล็กน้อย แล้วเดินออกจากลานบ้าน ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่าง ชาวบ้านส่วนใหญ่ตื่นกันหมดแล้ว รวมตัวกันดูเรื่องวุ่นวายที่ต้นไม้ใหญ่

เธอคิดว่าจางซื่อกลับมาก่อเรื่อง ไม่งั้นทำไมคนถึงได้มารวมตัวกันเป็นวงหลายชั้นข

บทที่ 174 การประชาสัมพันธ์เตียงเตา

หน้าศาลบรรพชนคึกคักเป็นพิเศษ

แม่บ้านสี่สิบถึงห้าสิบคนมาส่งค่าเล่าเรียน ซึ่งเป็นส่วนที่ยังจ่ายไม่ครบก่อนหน้านี้ มาจ่ายเพิ่มเติมในตอนนี้

ข้าวขาว ข้าวฟ่าง แป้งขาว ไข่ไก่... รวมถึงผ้าสำหรับตัดเสื้อผ้า ของหลากหลายชนิดกองอยู่บนพื้นหินสีเทา เหมือนภูเขาลูกเล็ก

แม่บ้าน