บทที่ 165 จ้าวเอ้อโกวทำเงินได้แล้ว

ควันลอยอวลจากครัว

คนที่ทำงานอยู่ในลานบ้านอดน้ำลายไหลไม่ได้

แต่เป็นผู้ชายโตแล้ว ย่อมไม่จ้องครัวคนอื่นตาละห้อย ก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วว่าวันละสามสิบเหรียญ ไม่รวมอาหาร พวกเขาควรรีบกลับบ้านไปกินให้อิ่มแล้วค่อยกลับมา น้ำลายไหลให้คนเห็นก็อายเกินไป

ตอนที่ชายหนุ่มกลุ่ม

บทที่ 166 บีบบังคับจางซื่อ

ที่หมู่บ้านต้าเหอมีนายพรานสามสี่คนที่ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์บนเขา

บนภูเขามีหมาป่าและเสือดาว พวกไก่ป่าและกระต่ายป่าล้วนเป็นอาหารของสัตว์นักล่าเหล่านี้ การดำรงชีวิตของนายพรานก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

นายพรานที่ขยันที่สุดคือนายพรานจ้าว สองสามวันครั้งเขาสามารถล่ากวางป่าหรือเก้งป

บทที่ 167 จุดจบของจางซื่อ

ผู้คนมากมายวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด

หมู่บ้านต้าเหอมีคนไม่น้อย ทุกวันมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้น แต่เรื่องใหญ่แบบนี้อาจจะสิบปีถึงจะเกิดขึ้นสักครั้ง

คนที่มาดูเรื่องวุ่นวายมีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ลูกสามคนของจางซื่อก็มาด้วย ลูกคนโตสุดก็อายุแค่สิบขวบ พอได้ยินคนด่าแม่ก็ร้องไห