บทที่ 140 ถากหญ้ายามเที่ยงวัน

ถากหญ้ายามเที่ยงวัน เหงื่อหยดลงดินใต้ต้นข้าว

เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วกลิ้งลงบนใบหน้าเฉิงวานวาน หยดลงในนาข้าวทีละหยดๆ

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะเช็ดเหงื่อ ก้มหน้าฟั่นเชือกฟาง มัดข้าวในนาเป็นฟ่อนๆ เคลื่อนไหวต้องไม่รุนแรงเกินไป ไม่งั้นเมล็ดจะร่วง ถ้าเมล็ดข้าวตกในนา ต้องเก

บทที่ 141 การเข้าสังคมช่างเหนื่อยนัก

ในลานบ้าน เซินเจิ้งกำลังพูดคุยกับคนเจ็ดแปดคนอย่างสนุกสนาน

เฉิงวานวานบอกให้อู๋ฮุ่ยเนียงไปก่อไฟต้มน้ำก่อน ส่วนเธอเข้าไปหาเฉิงเจาในห้อง เฉิงเจากำลังนั่งตำข้าวอยู่ในห้องโถง

"เจา ข้างนอกล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจ้า เจ้ามาหลบอยู่ตรงนี้ทำไม?" เฉิงวานวานดึงสากตำข้าว

บทที่ 142 คุณชายเซินปากร้าย

หลี่ซิ่วหงยืนอยู่ที่ประตูลาน ในมือถือกล่องอาหาร

นางเห็นกับตาว่าพี่สะใภ้จ้าวออกไปแล้ว จึงกล้ามาหาเฉิงเจา

นางเห็นเฉิงเจากำลังตากข้าวอยู่ในลาน จึงวิ่งพรวดเข้าไป "พี่เฉิง งานหนักแบบนี้ไม่เหมาะกับคนอ่านหนังสือ ให้ข้ามาช่วยเถอะ..."

"คุณหนูหลี่ ไม่เหมาะสม!" อู๋ฮุ่ยเนียงรีบล