บทที่ 123 โจรสำรวจพื้นที่

จางเกเรถูกตะปบล้มลงพื้น

หน้าฟาดพื้น กินดินเข้าไปเต็มปาก ท้ายทอยคงถูกข่วน เจ็บปวดรุนแรง

ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยพยุงเขา

"ทุกคนก็เห็นแล้ว ถ้าไม่ไปรังแกพวกมัน หมาป่าก็ไม่ทำร้ายคน" เฉิงวานวานพูด "ทุกคนหลบหน่อย ให้ฝูงหมาป่ากลับขึ้นเขาเถอะ"

คนที่ยืนดูอยู่ที่ประตูรีบหลบให้เป็น

บทที่ 124 กวาดล้างรังโจรในคราวเดียว

โจรทั้งสี่คนถูกมัดเหมือนบ๊ะจ่าง

หัวหน้าโจรถูกจ้าวซานหนิวฟาดจอบจนสลบ อีกสามคนที่เหลือถูกกัดที่ขาเลือดไหลไม่หยุด แทบจะร้องไห้ไม่ออก

ตอนกลางวันตั๊กแตนบุกผ่าน พืชผลบนเขาของพวกเขาถูกกินจนหมด ตอนลงเขาได้ยินว่าหลายหมู่บ้านโชคดีเก็บข้าวไว้ได้บ้าง พวกเขาจึงมาสำรวจดูว่า

บทที่ 125 ความภาคภูมิใจของตระกูลเฉิง

มีคนจากหมู่บ้านตระกูลเฉิงมากว่าสิบคน

หัวหน้าตระกูลเฉิงยืนอยู่หน้าสุด ผมขาวโพลน หนวดเคราดกยาว

"ลุงหก"

เฉิงเจาค้อมตัวเล็กน้อย ประนมมือคำนับ

หัวหน้าตระกูลเฉิงเป็นผู้นำตระกูล ไม่ใช่คนวุ่นวายอย่างคุณย่าเฉิง เขาลูบเคราพลางพูดด้วยสายตาเคร่งขรึม "เจา เจ้าฉลาดมาตั้ง