บทที่ 121 ข้าวตอซ้อน

ย่ำรุ่ง

ท้องฟ้ายังสว่างมาก

เฉิงวานวานนั่งพักใต้ต้นไม้ในลาน เธอเหนื่อยจริงๆ

เธอมองกระดานทรายที่ยังทำไม่เสร็จในลาน คิดว่าถึงเวลาต้องเตรียมอุปกรณ์เครื่องเขียนให้เฉิงเจาเพิ่มแล้ว

เด็กๆ เริ่มเรียนอ่านเขียนด้วยกระดานทรายได้ แต่เมื่อคล่องแล้วก็ควรฝึกเขียนบนกระดาษ การใช้พู่กัน การ

บทที่ 122 บ้านสกุลจางถูกหมาป่าจ้องมอง

คืนมืดสนิท

พระจันทร์เต็มดวง

หลายบ้านแถวบ้านจางเกเรถูกปลุกให้ตื่น

ผู้คนรวมตัวกันอยู่แต่ไม่กล้าเข้าใกล้ ทุกคนถือคบไฟ แหวกฝูงชนเดินเข้าไป เห็นหมาป่าสองตัวนั่งอยู่ที่ประตูลานบ้านจางเกเร

พอเห็นหมาป่าสองตัว เสี่ยวเฮยก็ตื่นเต้นกระโดดโลดเต้นในอ้อมกอดของเฉิงวานวาน

บทที่ 123 โจรสำรวจพื้นที่

จางเกเรถูกตะปบล้มลงพื้น

หน้าฟาดพื้น กินดินเข้าไปเต็มปาก ท้ายทอยคงถูกข่วน เจ็บปวดรุนแรง

ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยพยุงเขา

"ทุกคนก็เห็นแล้ว ถ้าไม่ไปรังแกพวกมัน หมาป่าก็ไม่ทำร้ายคน" เฉิงวานวานพูด "ทุกคนหลบหน่อย ให้ฝูงหมาป่ากลับขึ้นเขาเถอะ"

คนที่ยืนดูอยู่ที่ประตูรีบหลบให้เป็น