บทที่ 119 เฉิงเจาเลือกที่จะอยู่

หน้าคุณย่าเฉิงเขียวคล้ำ

เธอตะโกนด้วยความโกรธ "ถึงหลานชายคนโตของฉันจะได้แค่เป็นถงเซิงไปชั่วชีวิต พวกเธอก็ไม่มีสิทธิ์ขอให้เจาของเรามาเป็นครู! เจาของเรามีพรสวรรค์พิเศษ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนหนานฟูเคยพูดเองว่า จะสอบซิ่วไฉ่ได้ในครั้งเดียว แล้วก็สอบขุนนางได้ในครั้งเดียว สุด

บทที่ 120 ทั้งหมู่บ้านร่วมใจกำจัดตั๊กแตน

ในทุ่งนาหมู่บ้านต้าเหอ

ตั๊กแตนฝูงใหญ่ดำทะมึนบินมาจากภูเขา ส่งเสียงหึ่งๆ บดบังดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า

เฉิงวานวานเพิ่งเคยเห็นภาพตั๊กแตนบินผ่านด้วยตาตัวเองเป็นครั้งแรก ตกตะลึงไปทั้งตัว แค่ยื่นมือก็จับตั๊กแตนได้อย่างน้อยห้าหกตัว

เธอรู้สึกตกตะลึง แต่ชาวบ้านต้าเหอ

บทที่ 121 ข้าวตอซ้อน

ย่ำรุ่ง

ท้องฟ้ายังสว่างมาก

เฉิงวานวานนั่งพักใต้ต้นไม้ในลาน เธอเหนื่อยจริงๆ

เธอมองกระดานทรายที่ยังทำไม่เสร็จในลาน คิดว่าถึงเวลาต้องเตรียมอุปกรณ์เครื่องเขียนให้เฉิงเจาเพิ่มแล้ว

เด็กๆ เริ่มเรียนอ่านเขียนด้วยกระดานทรายได้ แต่เมื่อคล่องแล้วก็ควรฝึกเขียนบนกระดาษ การใช้พู่กัน การ