บทที่7

"ทานข้าวสักหน่อยนะครับแม่เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอา"ต้นกล้าเอ่ยพูดกับผู้เป็นแม่ที่เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ตรงหน้าโลงศพของต้นน้ำด้วยความเสียใจเมื่อลูกสาวคิดสั้นแขวนคอตายหมายจบชีวิตพร้อมทิ้งจดหมายคำว่า"ขอโทษ"ไว้ก่อนจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

"แม่ครับทานข้าวสักหน่อยเถอะนะ"

"แม่ยังไม่หิว กล

บทที่8

"น้ำฝนทานข้าวสักหน่อยนะ"ข้าวต้มร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมจากฝีมือผู้เป็นสามีไร้ความหมายเมื่อภรรยาไม่คิดจะสนใจคิดจะอ้าปากทานเหมือนกับอาหารมื้อก่อน ๆ ที่ผ่านมา

"ฝน คุณทานข้าวสักหน่อยเถอะนะถ้าคุณไม่ทานอะไรเลยแบบนี้ต้นน้ำจะรู้สึกยังไง"

"..."เพียงแค่ได้ยินชื่อของบุญสาวน้ำตาของคนเป็นแม่ก็หลั่งรินไหล ไม่มี

บทที่9

วันเวลาผ่านไปร่างกายรวมไปถึงจิตใจของคนเป็นแม่ยิ่งห่อเหี่ยว ความฝันในค่ำคืนอันแสนเลวร้ายยังคอยตามหลอกหลอนเธออยู่เรื่อยไป ไม่ว่าจะเป็นยามตื่นหรือหลับตาก็ยังคงเห็นภาพใบหน้าและเสียงหัวเราะของลูกสาวอยู่ร่ำไป

"ฮึก ต้นน้ำ ต้นน้ำลูกอยู่ที่ไหน"ใบหน้าของมารดาเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาร่ำร้องเรียกหาแต่ลูกส