บทที่4

"ต้นน้ำ ทานข้าวสักหน่อยเถอะนะลูก"น้ำเสียงอ่อนโยนของผู้เป็นแม่เอ่ยเกลี้ยกล่อมลูกสาวให้ยอมทานข้าว ด้วยอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรงได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ก็พานจะทำให้อาเจียนออกมา แม้แต่ข้าวปลาอาหารตกถึงท้องได้เพียงไม่กี่คำก็ต้องอาเจียนออกมาจนหมด

"หนูกินไม่ลงค่ะแม่ แม่เอาไปเก็บเถอะ"

"แต่หนูไม่ได้ทานอะไ

บทที่5

ผู้เป็นแม่มีสีหน้าหนักใจเป็นอย่างมากเมื่อพบว่าลูกสาวล็อกประตูจากด้านในขังตัวเองอยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง แม้จะเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากลูกสาว 

"เป็นอะไร"ผู้เป็นสามีที่กลับมาจากบริษัทเอ่ยถามภรรยาที่นั่งอยู่บนโซฟาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดไม่สู้ดี

"ก็ลูกน่ะสิ ล็อกประตูขังตัวเองอยู่แต่ในห

บทที่6

ฮึก ฮึก

เสียงร้องไห้ปานแทบขาดใจตายของต้นน้ำดังอยู่ในความมืดมีเพียงแสงสว่างอันเลือนรางจากดวงจันทร์ลอดผ่านทานหน้าต่าง ปลายนิ้วมือเลื่อนสไลด์มองรูปถ่ายในโทรศัพท์ มองผู้ชายที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอพลันน้ำตาไหลอาบหน้าดวงตาหมองเศร้า หลายวันมาแล้วที่ไม่สามารถติดต่อเข้าได้แต่ก็ยังมีข่าวคราวของอ