บทที่ 9

บทที่9

9.เชิญหมอมารั…

“ข้าตั้งราคาน้อยมากแล้ว นอกจากนี้ โสมต้นไม่ใหญ่มากแล้ว อย่างไร ? ต้นจะเหี่ยวหรือบาง คล้ายว่าหาได้มีผลอันใดไม่? ถึง อย่างไรเถ้าแก่ก็ต้องเอาไปบดจนเป็นผงอยู่ดี ในฐานะคนเป็น หมอเหมือนกัน ต่อให้เป็นหมอแผนตะวันตก ทว่าหลิ่วเจินเอง นั้น ยังมีความรู้ความเข้าใจในการใช้ยาแผนโบราณ

บทที่ 10

บทที่10

10.ขีดเส้นแบ่…

ต้องบอกว่าหมอยุคโบราณมีความสามารถจริง ๆ หลิวเงินยืนดู อยู่ข้างๆ ด้วยความที่ง นางมักให้ความสนใจอย่างยิ่งยวด กับ อะไรที่เกี่ยวกับการรักษาโรคอยู่เสมอ

ทว่าหญิงสาวลืมไปว่า ในสมัยโบราณนี้ ชายและหญิง แตกต่างกัน ถึงแม้ยามนี้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน ทว่าพวก เขาต่างก็เป็นคนแปลก

บทที่ 11

บทที่11

11.อย่ากลัวเล..

หลิ่วเจินโอบกอดคนผู้นั้นจากด้านหลัง รู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้ตัว ช่างเย็นจัด ทั้ง ๆ ที่ห่มผ้านวมผืนหนาแล้ว ทว่าตัวก็ยังคงเย็น อยู่ดี นางจงใจเอ่ยเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน “อย่ากลัวเลย ข้าจะ อยู่เป็นเพื่อนท่านเอง จะไม่มีใครรังแกท่านได้”

เป็นเพราะถ้อยคำนี้ ทั่วทั้งร่างของกู้หรู