บทที่11

11.อย่ากลัวเล..

หลิ่วเจินโอบกอดคนผู้นั้นจากด้านหลัง รู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้ตัว ช่างเย็นจัด ทั้ง ๆ ที่ห่มผ้านวมผืนหนาแล้ว ทว่าตัวก็ยังคงเย็น อยู่ดี นางจงใจเอ่ยเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน “อย่ากลัวเลย ข้าจะ อยู่เป็นเพื่อนท่านเอง จะไม่มีใครรังแกท่านได้”

เป็นเพราะถ้อยคำนี้ ทั่วทั้งร่างของกู้หรูเฟิงดูคล้า

บทที่12

12.คิดคำนวณวา..

เขารวมข้อกังขาทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกันในคราวเดียว แล้วออกมาเป็นคำถามที่สื่อสารออกจากปาก

หลิ่วเจินรู้ว่านางและเจ้าของร่างเดิมนั้นมีบุคลิกแตกต่าง กัน ซึ่งเป็นสาเหตุให้กู้หรูเฟิงสงสัย แต่นางก็ไม่สามารถแสดง บุคลิกร้ายกาจเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บแหลมคมแบบเจ้าของร่าง ได้ สิ่งที่ทำได้อย่าง

บทที่13

13.ซ่อมบ้าน

ที่พี่ชายจากหมู่บ้านเดียวกันกล่าวมาเช่นนี้ คล้ายว่ามิได้มี เจตนามุ่งร้าย หรือแม้กระทั่งยกยอปอปั้น ทว่าสำหรับหลี่วเจิน เมื่อมาได้ยิน ก็รู้สึกไม่ชอบใจ หญิงสาวจึงพูดขัดขึ้น “ท่านทั้ง สองคนอุตส่าห์ทุ่มเททำงานหนัก ประเดี๋ยวข้าจะไปซื้อเนื้อมา ทำอาหารดี ๆ ให้กินเป็นมื้อเที่ยงนะ”

ฮูหยินข