บทที่ 57

ตอนที่ 57 เจ้าเอาเงินหนีดูสิ

ลู่เจียวตกตะลึงมาก “ไหนๆ เจ้าก็มีเงิน เหตุใดตอนแรกถึงไม่สั่งให้คนไปเอาเงินกับหันถงล่ะ”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดอย่างไม่เป็นมิตร “ตอนนั้นข้าบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ ตอนฟื้นขึ้นมาก็หาคนไปตามหาหันถงไม่ได้”

เขากับหันถงทำธุรกิจร่วมกัน เรื่องที่แอบสร้างธุรกิจไว้ให้แฝดสี่

บทที่ 58

ตอนที่ 58 มิตรแท้ในยามทุกข์ยาก

ลู่กุ้ยครุ่นคิดสักพัก “ข้าปูเสื่อนอนข้างนอกสักคืนแล้วกัน”

ฤดูร้อน นอนข้างนอกหนึ่งคืนคงไม่เป็นอะไร

แต่เรื่องสำคัญคือลู่เจียวไม่มีเสื่อให้เขาปูนอน ตอนนี้พวกเขามีเสื่ออยู่สองผืน เสื่อเก่าโทรมสองผืนนั้นติดเรือนแห่งนี้มาตั้งแต่วันที่พวกเขาย้ายเข้า ตอนนี้นอกจาก

บทที่ 59

ตอนที่ 59 พูดมากกว่านี้จะตายหรือไร

เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยักหน้า ความเย็นชาในแววตาเลือนหายไป เขาจึงดูอบอุ่นและอ่อนโยนขึ้นไม่น้อย เดิมทีชายหนุ่มก็รูปงามอยู่แล้ว เมื่อใบหน้าปรากฏความอ่อนโยนเช่นนี้ ก็ทำให้คนอื่นรู้สึกรื่นใจกระจ่างตา

เพียงแต่เพอขาดูอ่อนโยนราวกับหยกรูปงามเช่นนี้ เถียนซื่อและลู่กุ้ยก