บทที่ 300

ตอนที่ 300 นางไม่ได้สวยเหมือนข้า

เซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังคิดอยู่ จ้าวอวี้หลัวหน้าประตูได้ฟังคำพูดลู่เจียว ก็แผดเสียงร้องไห้โฮขึ้นมาทันที

ครั้งนี้เจ็บปวดใจแท้จริงแล้ว ร้องไปก็กล่าวไปว่า “ข้ามีท่านแม่ ข้ามีท่านแม่”

ลู่เจียวเห็นท่าทางแผดเสียงร้องไห้ของนางก็รู้สึกสงสารมาก จึงให้ผอผอปลอบใจนาง

บทที่ 301

ตอนที่ 301 ไยหาเรื่องรังแกผู้หญิงด้วยกัน

ต้าเป่าพูดขึ้นทันที “ท่านแม่บอกพวกเราว่าเจ้าโตกว่าพวกเราหนึ่งขวบ ท่านแม่เรากับท่านน้าหลี่สาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว ดังนั้นเจ้าจึงเป็นพี่สาวพวกเรา”

เจ้าหนูที่เหลืออีกสามคนก็พยักหน้าเต็มแรง “ใช่ วันหน้าพวกเราก็จะเรียกเจ้าว่าพี่”

หูหลิงเสวี่ย

บทที่ 302

ตอนที่ 302 คนที่น่ารังเกียจที่สุด

ลู่เจียวรีบพยักหน้า หลี่อวี้เหยามองลู่เจียวอย่างนึกเป็นห่วง “วันหน้าสามีเจ้าก็จะเป็นขุนนาง คนเป็นขุนนางจะมีสักกี่คนที่ไม่รับอนุ ไม่ใช่ว่าเขาอยากหรือไม่อยากรับ แต่เบื้องบนมักชอบประทานให้ กอปรกับเพื่อนขุนนางด้วยกันก็มักมอบผู้หญิงให้กัน ไม่ว่าอย่างไร