บทที่ 2 เสียความบริสุทิ์

“ หนูจะไม่เสียใจทีหลัง ! ” เธอพูดด้วยความหวาดกลัวแต่ตัดสินใจแล้ว เพื่อน้องชาย เพื่อครอบครัว เธอเต็มใจมอบตัวเองออกไป

สายตาเย็นชาหลังหน้ากาก อ่อนโยนลงทันที จ้องมองเธออย่างเงียบๆ พูดเสียงต่ำว่า : “ เธอแน่ใจนะว่า เธอรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป ? ”

ยี่หวาถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องนอน วางลงบนเตียง และเขาถอดสูทออก วางไว้บนโซฟาข้างๆ สูทไม่มีรอยยับสักนิด

ยี่หวามองการกระทำของเขา เธอมั่นใจ ผู้ชายคนนี้เป็นคนรักความสะอาดมากๆ

“ หนูรู้ ! ” ยังคงตั้งมั่น ไม่ถอยหนี แค่ให้น้องชายดีขึ้นมา ทุกอย่างก็คุ้ม

อยู่ๆเธอก็รู้สึกถึงมือขนาดใหญ่คู่หนึ่งกอดเธอไว้ กอดเจ็บมาก แรงของเขาเยอะจนเธออยากร้องไห้ เธอมองผ่านม่านน้ำตา ที่ไม่ชัดเจนนัก เห็นริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันแน่น คล้ายกับไม่พอใจ “ เธอไร้ยางอายจริงๆ ขายร่างกายของตัวเองอย่างนี้ ได้เงินเยอะหรอ ? ”

ปวดใจ น้ำตาของยี่หวากลิ้งไปมาในดวงตา ทำไมเธอถึงไม่รู้ยางอาย ?

เธอไม่มีวิธีแล้วจริงๆ เธอไม่สามารถมองน้องชายตายได้นี่ !

แต่ว่า เธอไม่คิดจะอธิบาย เพราะเพื่อเงิน เธอถึงรับตั้งครรภ์

เห็นเธอไม่พูด ชายหนุ่มเหมือนกับมีความไม่พอใจ มือข้างหนึ่งยื่นเข้าไปในชุดนอนของเธอ พร้อมยิ้มเย็น : “ ที่นี่ไม่เคยมีใครแตะต้องนะ ? ”

ทำใดนั้น ร่างเย็นเฉียบทันที เธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากของชายหนุ่มเลื่อนหยุดลงบนไหล่ของเธอ

เธอทั้งโมโหทั้งอาย เธอที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน หลบโดยอัตโนมัติ กลิ้งไปยังด้านข้างของเตียง

แล้วในสมองยังมีความคิดที่จะหนีไปอีกด้วย แต่ว่า หลบหนีแล้ว เงินจะทำยังไง ?

ชายหนุ่มกดเธอไว้กับเตียง ดึงชุดนอนของเธอออก เผยรูปร่างดีของเธอออกมา ก้มลงจูบไปยังที่ที่มือเคยลูบผ่านเมื่อครู่นี้ ไม่ลืมพูดเสียงเย็นว่า : “ เธออยากได้เงินไม่ใช่หรอ ? หือ ? หนีทำไมล่ะ ? หนีแล้ว ก็ไม่มีเงินแล้ว ! ”

“ ไม่ ! พวกเราสามารถทำพรุ่งนี้ได้......? ! ” ยี่หวาพูดเสียงดังอย่างตื่นตระหนก ทุบตีร่างกายของเขา ดิ้นรนขัดขืนกลิ้งไปยังข้างเตียง

เธอกลัวแล้ว กลัวแล้วจริงๆ ! ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป

“ เธอไม่เอาเงินแล้วหรอ ? ก็ดี ตอนนี้ เธอสามารถไปจากที่นี่ได้แล้ว ! ” ชายหนุ่มปล่อยเธอออก หึ เสียงเย็น

ยี่หวานิ่งไปสักพัก เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย ! มองหน้ากากสุนัขจิ้งจอกที่ห่างออกไปจากตรงหน้าเธอ อยู่ๆเธอก็กอดแขนของเขาไว้อย่างร้อนรนและอ่อนแรง เอ่ยเสียงสั่นเบาๆว่า “ หูนไม่หลบแล้ว ! ”

ชายหนุ่มกระตุกมุมปากขึ้น พุ่งขึ้นมา ยื่นมือออก ชุดนอนบนร่างถูกเขาถอดออก ร่างขาวบาง ปรากฏออกมาสู่บรรยากาศ เย็นๆ ภายนอก แต่ร่างกายกลับรุ่มร้อน

เธอตกใจกัดริมฝีปากแดงไว้ เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว

จูบของเขาสำรวจเข้าไปในปากของเธอ มีแอลกอฮอล์เล็กน้อยผสมอยู่ แต่ยี่หวา กลับเบิกตาโพลง จ้องผู้ชายตรงหน้า หน้ากากสุนัขจิ้งจอกคล้ายเคลื่อนไหวไปมาตรงหน้าเธอ ในหลายปีที่จะมาถึงนี้ น่ากลัวว่าในความฝันของเธอ จะลบภาพนี้ออกไปไม่ได้แล้ว

แต่เดิม มือที่หยุดอยู่ที่คาง เลื่อนลงไปเรื่อยๆ บนผิวกายมีแอลกอฮอล์ ร้อนเต็มไปหมด เธอสั่นสะท้านเบาๆ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น

ได้ยินแต่ “ ฉึก ” เสียงหนึ่ง รู้สึกถึงความเย็นเข้ามา เธอกรีดร้องออกมา ใช้มือไปปกปิดไว้อย่างร้อนรน

“ อย่า ! ” เธอกัดริมฝีปากแน่น มือกำผ้าปูที่นอนแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ เอามือออกไป ! ” สายตาของเขาดุดันขึ้นมา

“ หนู....... ” คำพูดที่จะออกจากปากของเธอ ถูกการกระทำต่อมาของเขาทำให้สิ้นสุดลง แค่กรีดร้องออกมาเสียงหนึ่ง “ กรี๊ด----”

ผ่านไปนาน ชายหนุ่มจึงค่อยๆหยุดลง เขารู้สึกถึงคนตัวเล็กใต้ล่างตัวสั่นนิดๆ และเขาที่ความต้องการค่อยๆหายไป เริ่มเกิดความสงสารต่อเธอขึ้นมา......

“ พอแล้ว อย่าร้องไห้ ! ” เขายื่นมือดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมอก จูบซับน้ำตาบนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน “ อยากได้เงิน ก็ต้องผ่านด่านนี้ ฉันจะให้เงินเป็นสองเท่ากับเธอ ! ”

คำพูดของเขา แทงเข้าหัวใจของเธออย่างแรง เธอดันเขาออกห่างทันที “ พอแล้ว คืนนี้พอแล้วนะ ? ”

“ เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธหรอ ? ” เขาประกาศอย่างหยาบคาย ไม่สนใจน้ำตาบนแก้มเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นครั้งแรก แต่ว่า เขาไม่อยากปล่อยเธอไป นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่มีความรู้สึกอย่างนี้ !

ทาบทับเธออีกครั้ง ยี่หวาสะอึกสะอื้นอยากร้องไห้ แต่กลับร้องไห้ไม่ออก อีกครั้ง เธอเจ็บจนตายไปแล้วเป็นขึ้นมา ครั้งนี้ เขารุนแรง ดิบเถื่อนกว่าครั้งแรกมากนัก เธอไม่รู้ว่า ตัวเองจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหรือเปล่า

เธอทนไม่ไหวดิ้นขัดขืน แต่ไม่ว่ายังไงก็ดันคนที่อยู่บนร่างที่หนักเหมือนกับภูเขาออกไปจากร่างไม่ได้ ขยับไม่ออก เขาแย่งไปอีกครั้งและอีกครั้ง “ คุณปล่อยหนูนะ ! ปล่อย.....หนู ! ”

เพราะความเจ็บปวดของเสียงที่ดังขึ้น เหมือนกระจกแตกกระจุย ขาดๆหายๆ

ชายหนุ่มกลับจับคางของเธอไว้ด้วยมือเดียว จ้องมองเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ แค่นี้ ก็ทนไม่ไหวแล้ว ? เธอไม่เอาเงินแล้ว ? ”

ผ่านไปนาน ในที่สุด เขาจึงปล่อยเธอ..........

ในบ้านเงียบสงบมาก ชายหนุ่มไปอาบน้ำ ยี่หวาเหมือนหุ่น นอนอยู่บนเตียงใหญ่ หางตา มีน้ำตาใสไหลลงมาทั้งสองข้าง..........

โทรศัพท์ ดังขึ้นมาในตอนนี้ ทำลายความเงียบในห้องนอนลง

ชายหนุ่มอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วออกมา เปิดมือถือ ใช้น้ำเสียงที่อบอุ่นเป็นอย่างมาก พูดเบาๆว่า “ ชิชา ทำไมยังไม่นอน ? ”

บทที่ 3 เสียน้องชายไป

“ ฮัลโหล ! วายุใช่ไหม ? ไม่สบายที่ไหนหรือเปล่า ? ” ยี่หวาถามอย่างร้อนรน

เสียงแปลกที่ไม่รู้จักถูกส่งมาจากปลายสาย “ คุณยี่หวา ผมคือหมอที่ดูแลคุณวายุ ขอโทษด้วยนะครับ น้องชายของคุณ เสียชีวิตแล้ว ! วันนี้ตอนเย็น เพราะเขาหาคุณไม่พบ เลยรีบร้อน และไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย คุณยี่หวา คุณรู้ว่า คนเป็นโรคหัวใจ ไม่สามารถตกใจมากเกินไปได้ พวกเราขอโทษจริงๆครับ ! ”

“ คุณพูดอะไรนะ ? ” ยี่หวาอมนิ้วทั้งห้าเข้าปากไป น้ำตาไหลทะลักออกมา “ ไม่....... เป็นไปไม่ได้ วายุไม่ตายหรอก ไม่........”

ชายหนุ่มหันหลังกลับอย่างสงสัย มองร่างสมบูรณ์แบบและแผ่นหลังงดงามเปลือยเปล่าที่กำลังสั่นสะท้าน หัวใจของเขากระตุกเบาๆ มีคนตาย ?

เขาเดินเข้าไปใกล้ นั่งอยู่ตรงข้ามข้างหน้าเธอ มองเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากเล็กน้อย นิ้วมือทั้ง สี่ นิ้วถูกกัดแตกอยู่ในปาก ขมวดคิ้วน้อยๆ ใบหน้าเล็กๆนี้ มีแต่ความน่าสงสารปรากฏออกมา

“ หนูจะรีบไปเดียวนี้ รีบไปเดียวนี้ค่ะ ! ” อยู่ๆยี่หวาก็วางโทรศัพท์ลง ลุกขึ้นยืน เพราะกลางกายสาวเจ็บมากเกินไป เลยเกือบจะล้มลง ชายหนุ่มยื่นมือออก พยุงเธอไว้ได้ทัน

“ เกิดเรื่องอะไรขึ้น ? ”

ยี่หวาไม่ได้เงยหน้าขึ้น น้ำตาทะลักไหลออกมา วายุตายแล้ว เธอไม่เหลืออะไรแล้ว คนในครอบครัวคนเดียวก็ไม่มีแล้ว เธอจะไปหาวายุ “ หนูจะออกไป หนูจะออกไป หนูไม่เอาเงิน การสัญญาระหว่างเราเป็นโมฆะ หูนไม่เอาเงินแล้ว ! ”

“ เธอแน่ใจ ? ” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

ยี่หวา ดิ้นรนออกจากเขา คว้าเสื้อผ้าตัวเองมาสวม ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลัง สะพายกระเป๋าใบเล็ก เอาแค่ของ ของตัวเอง ก็จะไปจากที่นี่

ชายหนุ่มยื่นมือดึงเธอไว้ “ กลางคืน ที่นี่ไม่มีรถลงดอย เกิดเรื่องอะไรขึ้น ? ”

น้ำตากลิ้งไปมาในดวงตาของยี่หวา “ หูนจะลงไปจากดอย ! ”

ชายหนุ่มไม่พูดมากอีกต่อไป ดวงตาล้ำลึกหรี่ขึ้น “ ฉันส่งเธอลงดอย ! ”

ตลอดทาง น้ำตาของยี่หวาไหลไม่หยุด และชายหนุ่มที่ขับรถอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ส่งเธอไปถึงโรงพยาบาลโดยตรง “ หากเธอไม่อยากทำแล้ว ฉันก็จะไม่บังคับ ! เงินอีกครึ่งหนึ่ง ชดเชยให้เป็นคืนแรกของเธอ ! ”

ยี่หวานิ่ง ลงจากรถไป โดยไม่พูดอะไร

มองเธอที่วิ่งเข้าโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว มือกำพวงมาลัยจนมือขาว ดึงหน้ากากลงอย่างไม่พอใจ เผยใบหน้าหล่อเหลาออกมา แต่ คิ้วขมวดแน่น มีความไม่พอใจปรากฏออกมาสู่สายตา........

เมื่อยี่หวาไปถึงห้องคนไข้ พยาบาลเพิ่งใช้ผ้าสีขาวคลุมร่างไร้ชีวิตของวายุไว้

“ น้องชายของหนูล่ะคะ ? น้องชายของหนูล่ะ ? ” เธอเหมือนกับคนบ้า เห็นใครก็ถาม

“ คุณยี่หวา เสียใจด้วยครับ ไม่มีวิธีแล้วจริงๆครับ ! ” หมอประจำตัวของวายุ ขอโทษยี่หวาด้วยใจจริง แม้ว่าคนไข้ตายไปเป็นเรื่องธรรมดา เขาเป็นหมอเป็นเรื่องที่ไม่แปลกอะไรอยู่แล้ว แต่เด็กคนนี้เพิ่ง 15 ปี อย่างนี้ก็ตายเสียแล้ว น่าเสียดายจริงๆ

มองร่างผอมที่ถูกผ้าคลุมอยู่บนเตียงคนไข้ ยี่หวากรีดร้องออกมา “ ไม่...........”

“ คุณยี่หวา ทำใจเถอะครับ ! ” หมอและพยาบาลต่างก็สงสารเธอได้แต่ปลอบใจเธอ

เธอแค่กรีดร้องออกมา มือที่สั่นเทาของเธอคลี่ผ้าคลุมออก มองใบหน้าขาวอมคล้ำของวายุ ริมฝีปากม่วง น้ำตาของเธอไหลลงมาเหมือนเขื่อนแตก

ช่วงเวลาที่เสียใจที่สุด ก็มีแต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม บังคับตัวเองโดยพละกำลังทั้งหมด ไม่ให้ตัวเองออกเสียงใดๆ “ วายุ วายุ.......”

คล้ายกับว่าร้องตะโกนอยู่ในใจลึกๆแล้ว เขาก็จะกลับมาหาเธอ อยู่ข้างๆเธอ

ผ่านไปหนึ่งเดือนครึ่ง

ในที่สุด ยี่หวาที่มึนงงไม่ได้สติ ก็ยอมรับเรื่องจริง การตายของวายุได้แล้ว แต่ตอนนี้ เธอก็พบว่า ตัวเธอท้องแล้วเช่นกัน

แค่คืนหนึ่ง เธอก็ตกหลุมพลางเข้าแล้ว !

ตกตะลึง มึนงง กระวนกระวาย และดีใจ นี่จะเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่มีเชื้อสายที่สนิทที่สุดกับเธอ หนึ่งชีวิตใหม่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของเธอ

เดินออกจากประตูสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา มือยี่หวาถือผลการตรวจ เผยรอยยิ้มที่มียากในหนึ่งเดือนครึ่งที่ผ่านมานี้ออกมา

นึกถึงผู้ว่าจ้างคนนั้น เขาไม่ได้มาหาเธอจริงๆด้วย !

หากเขารู้เข้า เธอไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง นึกถึงตรงนี้ ยี่หวาตื่นตระหนกขึ้นมา ไม่ได้ เธอต้องหนี ต้องหนีไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ

ก้าวไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน ตามระเบียงทางเดิน ยี่หวาเดินชนเข้ากับอกกว้างของคนๆหนึ่ง “ อ๊ะ ! ขอโทษนะคะ ! ”

เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ มองเห็นร่างที่สูง สูทสีดำปกปิดร่างแข็งแกร่งไว้ รูปร่างสูงใหญ่โต โครงหน้าผอมแต่ใบหน้าเด็ดเดี่ยวมีความหนาวเหน็บของหิมะฤดูหนาว ในดวงตาลึกและดำสนิทเหมือนกับดาวยามค่ำคืนที่อยู่บนท้องฟ้า ส่องประกายระยิบระยับ และคล้ายกับมีความเย็นชาอยู่ในนั้น จมูกที่โด่งเหมือนกับประติมากรรมของกรีก เส้นริมฝีปากบางแบ่งชัดเจน เม้มแน่นโดยไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น

“ คุณคะ ขอโทษด้วยนะคะ ! ” ยี่หวาขอโทษอีกครั้งหนึ่ง รู้สึกคุ้นเคยกับคนๆนี้อย่างแปลกๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ชายหนุ่มผู้นั้น แค่ก้มหน้าลงมองยี่หวา มองเห็นยี่หวา ก็นิ่งไปอย่าง ตกตะลึงตามด้วยพยักหน้า “ ไม่เป็นไร ! ”

เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ร่างกายยี่หวากระตุกขึ้นมาทันที รีบก้มศรีษะให้เขาเล็กน้อย หันหลังเดินจากไป

ชายหนุ่มไม่ได้ขวางไว้ แต่หันศรีษะมองร่างบางที่จากไป สายตาคาดเดาไม่ออก

ก้มหน้าลง พบว่ามีผลตรวจตกอยู่ที่พื้น เก็บขึ้นมา แล้วเห็นเขียนชื่อของยี่หวาไว้ ผลตรวจคือ ตั้งครรภ์ ตาของชายหนุ่มหรี่ลง หันไปมองหญิงสาวที่จากไปแล้วอีกครั้งหนึ่ง สายตาอันตรายเหมือนเสือที่มองเหยื่อ........

“ ฟาโรห์ คุณมาทำไมล่ะคะ บอกแล้วนี่คะว่า คุณไม่ต้องมาไม่ใช่หรอ ? ” เสียงหวานของผู้หญิงดังชึ้น ฟาโรห์รีบยัดผลการตรวจใส่เข้าไปในกระเป๋าสูท มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏออกมา