บทที่ 17

เก้าสิบเก้า

ทุกๆคนกลั้นลมหายใจกันหมด ไม่เคยเห็นผู้ชายสวมสูทมาที่เมืองไม่มืดนี้ และผู้ชายคนนี้ไม่รู้ว่าจะใช้คำอะไรมาเปลียบเทียบ เห็นแต่ว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหล่าเหมือนซาตาน ที่ที่ดวงตาเรียวมองผ่านอย่างลวกๆ เหมือนความมืดยามค่ำคืน แปลกคล้ายกับสายตาสุนัขจิ้งจอก ซ่อนความหนาวเหน็บไว

บทที่ 18

เธอมารับฉันที่สนามบิน

“ หวา เธอรู้หรือไม่ว่าทุกวันนี้ การแสดงแฟชั่นของทุกวันนี้ เป็นชีวิตของทุกบริษัทแฟชั่น อยากจะเกิดในการแสดงแฟชั่นในแต่ละปีที่มีการแสดงแฟชั่นเป็นพันเป็นหมื่น ห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐไม่นับว่ามากที่สุด และไม่ใช่ว่าทุกบริษัทจะมีกำลังทำขึ้นมาได้ เกี่ยวกับการลงทุน ต้อง

บทที่ 19

เรื่องร้อนรุ่ม 1

เธอที่มีความมั่นใจ มองผู้รับผิดชอบทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ้ม รอคำถามที่จะถามต่อไป

สายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีดำสนิทขิงฟาโรห์โดยไม่ตั้งใจ ไม่ได้หนีสายตาเขา คล้ายกับกำลังถามเขาว่ายังมีคำถามอะไรอีกไหม

แล้วเธอเห็นฟาโรห์มองเซลอน สายตาของทั้งสองพูดคุยกันกลางอากาศ เซลอน