บทที่ 15 ชอบงานอดิเรกเหมือนกัน

“ ใช่หรอ ? ” ฟาโรห์มองเธอ มองเธอย่างสนใจ จู่ๆริมฝีปากก็ยิ้มบางๆโดยไม่มีร่องลอย

บนใบหน้าเท่ หล่อเหล่า ไม่มีความรู้สึกอะไรสักอย่าง แต่มีความรู้สึกที่สนุก “ ฉันชอบทานเผ็ดนิดหน่อย ! ”

ตอนที่พูดคำนี้ มองยี่หวา ไม่รู้ว่าพูดถึงอาหาร หรือว่าอย่างอื่น !

แล้วเขาเอาไฟแ

บทที่ 16 รักเหมือนชีวิต

ยี่หวาตกใจถอยหลังไปเรื่อยๆ ดวงตาของเขาจ้องเธอไว้ ลูกตาสีดำสนิทมีไฟที่สามารถเผาคนให้มอดไหม้ได้ซ่อนอยู่ จ้องมองเธอ “ ไสหัวไปซะ ! ”

“ ประธานฟาโรห์ หวาเป็นแขกของฉัน ! ” จูเลียพูดขึ้นมาในตอนนี้ “ เพื่อไฟแช็คอันหนึ่ง คุณสมควรเป็นอย่างนี้ไหม ? ”

“ คุณก็ไสหัวไปซะ ! ” ฟาโรห์พู

บทที่ 17 เก้าสิบเก้า

ทุกๆคนกลั้นลมหายใจกันหมด ไม่เคยเห็นผู้ชายสวมสูทมาที่เมืองไม่มืดนี้ และผู้ชายคนนี้ไม่รู้ว่าจะใช้คำอะไรมาเปลียบเทียบ เห็นแต่ว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหล่าเหมือนซาตาน ที่ที่ดวงตาเรียวมองผ่านอย่างลวกๆ เหมือนความมืดยามค่ำคืน แปลกคล้ายกับสายตาสุนัขจิ้งจอก ซ่อนความหนาวเหน็บไว้อ