บทที่ 786 ความห่วงใยของเขา

ดารินทร์วางโทรศัพท์แล้ว เวลานี้ เลิศวรรธน์ในฐานะผู้จัดการใหญ่ไม่อยู่กะทันหัน ถึงเธอไม่ยินยอมปล่อยไป แต่เธอก็บังคับเขาให้ทำงานในระหว่างที่แม่ของเขาป่วยหนักไม่ได้

ดารินทร์ทำงานจนถึงสี่โมงครึ่ง เธอดูเวลาแวบหนึ่ง ถือโอกาสไปรับลูกสาวพอดี เธอแจ้งให้บิดาไม่ต้องมาแล้ว

บทที่ 787 ทรงวุฒิถูกตบ

บรรยากาศในห้องหนังสือเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ สายตาของจุมพลจ้องลูกชายอย่างเอาเป็นเอาตาย ย้ำไปอีกครั้ง “นี่เป็นโครงการของฉัน จะยกให้คนอื่นไม่ได้ แกเป็นลูกชายของฉัน แกควรจะแย่งมันมาให้ฉัน”

ทรงวุฒิหรี่ตาอยู่ มองบิดาที่ไม่รู้จักสำนึกผิดและแก้ตัวใหม่ เขารู้สึกเจ็บใจ ยิ่งรู้สึก

บทที่ 788 ส่งของกินให้เขา

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? เขาเป็นรองประธานาธิบดี ถ้าโดนคนรู้เข้า จะไม่เป็นเรื่องตลกหรอ? ดารินทร์ คิดซะว่าพี่ขอร้องเธอนะ เธอเข้าไปส่งของกินสักชุด ถือโอกาสดูเขาหน่อย หน้าของเขาก็บวม เขาเป็นผู้ชายต้องไม่ประคบแน่ พรุ่งนี้เขายังต้องไปทำงานพบปะผู้คนอีกนะ!”

ดารินทร์ “…”