บทที่66 คนที่อิจฉาพลิกกลับแล้ว

20 นาทีต่อมา ในที่สุดก็ถึงแล้ว ชวนีบอกเขาอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะ ฉันลงข้างๆ นี้ล่ะ”

รถของปวัตรขับเข้าไปจอดทางร้านค้าด้านข้าง ชวนีลงจากรถแล้ว โค้งริมฝีปากโบกมือให้เขา พอรถแข่งขับผ่านไป รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็หายไปทันที จากนั้นหันตัวรีบวิ่งเข้าไปในฮอลล์

บทที่67 เขายังหิวอยู่

“หม่ามี้ การแสดงบนเวทีของหม่ามี้ต้องแต่งชุดสวยมากๆ ใช่มั้ยฮะ” เจ้าหนูน้อยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ชวนีหัวเราะไปสักพัก “แน่นอนว่าต้องแต่งหน้าสักหน่อยอยู่แล้วจ้ะ! อยู่บนเวที!”

“หม่ามี้ฮะ หม่ามี้ต้องแต่งสวยๆ เลยนะฮะ ผมกับแดดดี้จะไปดูหม่ามี้ฮะ”

ชวนีถอนใจลึกๆ หร

บทที่68 ไม่สะดวก

ชวนีงงงวยไปนิดหน่อย หยักคิ้วถามไป “หนูรู้ได้ยังไงจ๊ะ?”

“เมื่อกี๊ผมถามมาแล้วฮะ แดดดี้บอกว่ายังไม่ได้กินอะไร หม่ามี้ฮะ หม่ามี้รีบไปทำอะไรให้แดดดี้กินสักหน่อยสิฮะ! เขาต้องหิวแย่แน่เลย” เจ้าหนูน้อยพูดด้วยใบหน้ากังวล

ชวนียังคิดว่าปวัตรไปกินข้าวที่ไหนตั้งนานแล้ว คิดไ