บทที่ 47

บทที่47 กลับบ้านวาดวงศ์

"เอามือถือคุณมาให้ผม" ปวัตรไม่สามารถบอกหมายเลขโทรศัพท์เขาต่อหน้าผู้คนได้

ชวนีส่งมือถือไปทางด้านหน้าเขาอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง ปวัตรรับมา กดหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาแล้วส่งคืนให้เธอ ที่หน้าประตูโรงเรียน มองตามหลังรถที่จากไป ปวัตรรับลูกชายไปแล้ว ชวนีหา

บทที่ 48

บทที่48 ไปรับลูกด้วยกัน

ส่วนทางนรชัยก็ยื่นมืออ้อมมาลูบศีรษะเล็กๆ ของเจ้าหนูน้อย บนใบหน้างดงามหล่อเหลาขาวสะอาดปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน "คาดไม่ถึงว่าน่ารักมาก"

นิศานาถกับปภาวินยิ้มมองหน้ากัน ภายในตาของนิศานาถยังมีหยาดน้ำตาที่คลออยู่ นึกถึงเจ้าหนูน้อยคนนี้ตั้งแต่เล็กจนถึง ปัจจุบัน

บทที่ 49

บทที่49 งานหมั้นของตระกูลเจริญกิจะรากับตระกูลนันทพิวัฒน์

เช้าตรู่

ชวนีลุกจากที่นอนตอนเจ็ดโมง พาเจ้าหนูน้อยลงมาทานอาหารเช้า ทานอาหารเช้าเสร็จก็ไปส่งที่โรงเรียน ประมาณแปดโมง เวลาของเธอก็มีเพียงพอแล้ว

เธอซื้อของกลับมาตอนกลางวันเพื่อทำกับข้าวกินเอง ขณะที่กำลังจะขึ้นลิฟ