บทที่413 พาเขากลับบ้าน

ในน้ำเสียงของเขายังมีเสียงหัวเราะของคนเมานิดๆ ชวนีพยุงเขาออกไปอยู่ เขาพยายามยืนตรง ไม่เพิ่มภาระให้เธอ เวทิศด้านข้างก็ตามมาอย่างระวัง เหมือนกลัวเขาจะล้มลง

ดีที่ฝีเท้าของปวัตรยังถือว่ามั่นคงอยู่ สติก็มีอยู่ เขาบอกกับเวทิศ “นายขับรถไปส่งพวกฉันกลับบ้าน”

“ได้ครับ !”

บทที่414 ความผิดของสามี

สายตาของปวัตรจ้องเธออย่างล้ำลึกเร่าร้อนอยู่ตลอด ในสายตาคู่นั้นเหมือนกำลังลุกไหม้อยู่ในเปลวไฟ ร้อนจนไม่มีใครกล้าสัมผัส

ปลายนิ้วเรียวของชวนีล้วนเป็นสีชมพูนิดๆ เธอไม่เคยรู้สึกใจเต้นเร็วจนหัวใจจะหลุดออกมาแบบนี้มาก่อน และบนโลกใบนี้ มีเพียงผู้ชายคนนี้ที่สามารถทำให้เธอมีคว

บทที่415 แฟนเก่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง

อาบน้ำเสร็จออกมา ชวนีนั่งอยู่บนโซฟา ผมยาวเพิ่งถูกเป่าให้แห้ง กระโปรงยาวผ้าลินินสีขาวอ่อนนุ่ม ทำให้เธอที่นั่งภายใต้แสงแดด สวยจนเหมือนนางฟ้าบนสวรรค์ และก็เหมือนแม่พระที่บริสุทธิ์

ปวัตรใส่ชุดสูทก้าวออกมาจากห้องเสื้อผ้า มองท่าทางของเธอในเวลานี้ ก็เหม่อลอยแล้วแ