บทที่303 การร่วมมือกัน

ปวัตรมองเธอที่กำลังคิดอะไรอย่างสีหน้าเคร่งขรึม ก็รู้ว่าเธอกังวลอะไร เขายื่นมือลูบผมยาวด้านหลังศีรษะเธอเบาๆ “ไม่ต้องกังวล ถึงแม้ชญาภาหาอาคนนี้ของผมเป็นเบื้องหลัง เรื่องที่ผมรับปากคุณ ก็ไม่คืนคำเด็ดขาด ผมพูดจริงทำจริง”

น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ เผยความแน่วแน่ที่ไม่เป็นที่สงสั

บทที่304 เขาขอร้องอย่างเผด็จการ

ตอนเย็นหกโมงครึ่ง ดาลิศเห็นจิรายุยังไม่กลับมา เธอก็มีการจัดการของเธอแล้ว พอดีก็ไม่ต้องอธิบายกับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คืนนี้เธอก็เตรียมกลับไปพักที่บ้านของตนเองแล้ว

ดาลิศสะพายกระเป๋าใบเล็กอยู่ ในมือถือถุงใบหนึ่งที่ใส่เสื้อผ้าสองขุดที่เธอใช้ประจำกับเครื่องบำรุง

บทที่305 ลดตัวลงมาเพื่อเธอ

คาดไม่ถึงเธอเพื่อให้เขาหลับสักพัก ยอมหิวอยู่เป็นเพื่อนเขาอยู่

“ได้!” ดาลิศหิวจริงแล้ว เธอหยิบกระเป๋าขึ้นรีบลงรถตามเขาไป

เนื่องจากลานจอดรถที่จอดสลัวอยู่บ้าง บทที่ดาลิศเดินตามจิรายุอยู่ รองเท้าส้นสูงของเธอติดอยู่ในร่องก้อนหินเล็กที่เรียงแน่นแล้ว บทที่เธอยกเท้