บทที่230 เขาต้องการรางวัล

ในใจของชวนี กังวลมากจริงๆ บิดามีความคิดทำพินัยกรรมแล้ว มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับร่างกายของเขาปิดบังเธออยู่รึเปล่า?

“พ่อก็แค่อยากบอกกับลูกไว้ก่อน บริษัทนี้มีของลูกครึ่งหนึ่ง อนาคตลูกอยากจะจัดการหุ้นของลูกยังไง ลูกจะได้ตัดสินใจเอง ในเมื่ออนาคตบริษัทก็เป็นของลูกกับตมิสาอ

บทที่231 เดินเล่นด้วยกัน

ในรถที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบของทั้งสองคน ในความมืด ชวนีเพียงรู้สึกสมองมึนๆ เดิมทีไม่ได้คิดอะไร หน้าก็ร้อนมาก

“คุณ…คุณควรกลับไปได้แล้ว” ชวนีรู้สึกว่าอยู่อย่างเขินอายแบบนี้ต่อไปไม่ได้ สติของเธอจะต่ำแล้ว

เพราะสมองของเธออยู่ในสภาพที่ขาดอากาศมาโดยตลอด

บทที่232 ไปต่างประเทศหาลูกชาย

เพื่อนสนิททั้งสองคนคุยกันจนถึงประมาณห้าโมงเย็น หาร้านอาหารบุพเฟ่ต์แห่งหนึ่ง ทานมื้อใหญ่แล้ว สองทุ่มชวนีเก็บของที่คฤหาสน์ของปวัตร ปวัตรกำลังรอเธออยู่ที่โซฟา

กระเป๋าของเขาวางอยู่ด้านข้าง กระเป๋าหนังสีเทาที่กะทัดรัดมาก ชวนีรีบกลับห้องเก็บของเธอ

การกระทำของเ