บทที่2 ลูกน้อยปรากฏตัว

ภายใต้ความมืด เธอมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกได้คือร่างกายที่แข็งแรงกำยำของเขาเท่านั้น กลิ่นฮอร์โมนเข้มข้นบนเรือนร่างเขากับกำลังที่ปะทุ

ทำให้เธอหวาดผวาและกระวนกระวายใจ

เธอมีลางสังหรณ์ว่านี่จะเป็นค่ำคืนที่เศร้าสลดอย่างไม่มีสิ่งไหนเทียบได้

นี่เป็นการมาเที่ยวก่อนแต่งงานของเธอ ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเสียความบริสุทธิ์ไป

บทที่ผู้หญิงอีกคนกำลังจะเข้ามาในห้องโถง พอได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กสาว ตามมาด้วยเสียงหอบอย่างบ้าคลั่งของชาย หนุ่ม เธอก็ตกใจถอยหนีไปทันที

ค่ำคืนนี้

บนเตียงสีฟ้า มีการร่วมรัก

ช่วงเวลาที่เขาเข้าไปในห้องอาบน้ำ เด็กสาวที่พึ่งสลบอยู่บนเตียง นึกไม่ถึงว่าจะหนีออกไปแล้ว จากศีรษะจรดปลายเท้าเขาก็ไม่ได้มองชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากจะเห็นอยู่แล้ว เพียงแต่เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์เท่านั้น เห็นแล้วก็คงรำคาญใจ

ขณะที่เขาเลิกผ้าออกจะนอน ทันใดนั้นเขาก็ต้องตกใจไปชั่วขณะที่เห็นรอยเปื้อนสีแดงนั้นบนเตียง เขาสั่งผู้ช่วยว่าเอาที่สะอาด แต่ไม่คิดว่าจะสะอาดขนาดนี้

สามวันต่อมา

ภายในสนามบินที่ฟ้ามืดครึ้ม ชวนีเรียกแท็กซี่ จิตใจสับสนวุ่นวาย คนขับรถถามเธอว่าจะไปไหน

เธอโพล่งบอกที่อยู่ของธนชาตว่าที่เจ้าบ่าวออกไป

เรื่องราวของคืนวันนั้น เสมือนเรื่องราวที่กวนใจเธออย่างมาก

เธอไม่รู้ว่าอีกสักพักหลังได้เจอธนชาต เธอจะพูดอะไร เธอจะบอกยังไงดี เธอเพียงแค่อยากเจอเขาเท่านั้น

เพราะหลังจากนี้อาทิตย์หนึ่งก็จะเป็นพิธีแต่งงานของพวกเขาแล้ว

บทที่เธอมาถึงคฤหาสน์พึ่งจะเจ็ดโมงเช้า เธอคิดว่าช่วงนี้ธนชาตคงงานยุ่ง ต้องเหนื่อยมากแน่

เธอค่อยๆกดรหัสที่ประตูเล็ก แล้วเดินเข้าไปเบาๆ วางกระเป๋าเดินทางไว้ที่หน้าประตูห้องโถง จากนั้นเธอก็เดินขึ้นไปด้านบน

เธอเหนื่อยแล้ว เหนื่อยมากๆ เธออยากจะกระโดดเข้าไปร้องไห้ในอ้อมอกของธนชาตสักพัก

เธอค่อยๆ ผลักประตูห้องนอนออก หวังว่าจะเห็นหน้าของธนชาตที่หลับอยู่

แต่ว่า สิ่งที่ปรากฏในม่านตาเธอนั้น...

กลับทำให้เธอโมโหยกใหญ่ ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอกอดอยู่กับเด็กสาว และเด็กสาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือตมิสาน้องสาวต่างแม่ที่ อายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี ทั้งสองดูเหมือนกับผ่านค่ำคืนอันบ้าคลั่งมาด้วยกัน

เสื้อผ้ายับยู่ยี่ใต้เตียงและบรรยากาศที่ปวดใจ ทำให้ชวนีป้องปากไว้แน่น มีเพียงดวงตาทั้งคู่ที่เบิกโต

เธอเกือบจะพังประตูออกไป

งานแต่งอีกหนึ่งอาทิตย์นั้น เธอส่งข้อความให้กับคนที่บ้านและธนชาต หลังจากที่เธอฝ่ายเดียวประกาศยกเลิกงานแต่ง เธอก็ หายตัวไปเลย

ห้าปีต่อมา

โถงในสนามบิน หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ จูงมือเด็กผู้ชายน่ารักตัวเท่าเอวคนหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน

ภายใต้ความสวยเรียบๆ ยังปรากฏกลิ่นอายความเรียบหรู กล้ามเนื้อผิวหนังที่อ่อนช้อย ดวงตาที่แวววาว

เธอกลายเป็นจุดสนใจของฝูงชนไปแล้ว เธอจูงเด็กชายตัวน้อยอยู่ สายตาของผู้เดินทางทั่วไปจับจ้องมา เสื้อเชิ้ตสีดำสุดหล่อคู่ กับกางเกงยีนส์สีเข้มสุดเท่ รองเท้าเล่นบอลคู่เล็กๆ สีเทา ใบหน้ารูปไข่เล็กๆ หน้าตาได้รูปทรงปริมาตร ผิวขาวนวลละเอียด ผม หนานุ่มสีดำที่คลุมหน้าผากขาวๆ อายุแค่นิดเดียว แต่กลับเหมือน นายแบบบนรันเวย์ที่สะดุดตาที่สุด

เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงเด็กอายุสี่ขวบ มองไปรอบๆ นั้นอารมณ์ภายในจิตใจไหลพรั่งพรูออกมา

"หม่ามี้ คุณตาจะชอบผมมั้ยฮะ?" เจ้าหนูน้อยเงยหน้าไปทางหม่ามี้ กับคุณตาที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยทำให้เขาสงสัย

"ต้องชอบสิจ้ะ" ชวนีหัวเราะพร้อมกับลูบศีรษะด้านหลังของลูกชาย

บทที่3 กลับบ้าน

ตอนนั้นเธอฝากเพียงข้อความไว้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนยันจะยกเลิกงานแต่งครั้งนั้น ทำให้ความสัมพันธ์ที่มีมาเป็นร้อยปีของสองตระกูลทั้งตระกูลนันทพิวัฒน์กับตระกูลเจริญกิจะราเกิดความอึมครึมขึ้นอย่างมาก ตอนนั้นคุณพ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ระดับที่ไม่พูดกับเธอเป็นปี ยิ่งหลังจากที่เธอคลอดลูกยิ่งทำให้ท่านผิดหวังอย่างสุดใจ

ยิ่งแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่คอยเป่าหูท่านด้วยแล้ว ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อยิ่งแย่ขึ้นไปอีก คิดว่าเธอเป็นคนเหลวไหล ไม่รู้จักระมัดระวัง

เธอกลับมาครั้งนี้ ตลอดห้าปีไม่เคยกลับบ้านเลย แต่ทว่าเวลาทำให้ท่านใจกว้างกับลูกสาวคนนี้ขึ้นแล้ว เธอมักจะส่งรูปของตนเองกับลูกมาให้ท่านดูเสมอ

สามวันก่อน ท่านไม่สบาย จึงเป็นฝ่ายโทร.หาเธอก่อน บอกให้กลับบ้าน แถมยังให้พาหลานชายของท่านมาให้ดูด้วย ชีวิตในต่างประเทศห้าปีทำให้ชวนีลืมเรื่องราวต่างๆของห้าปีก่อน ตอนนี้ชีวิตของเธอมีเพียงโลกของเจ้าหนูน้อยเท่านั้น เรื่องในอดีตเหล่านั้น เธอไม่อยากจะสนใจอีกแล้ว

แท็กซี่จากสนามบินมาถึงบ้านนันทพิวัฒน์

ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ที่อลังการของบ้านนันทพิวัฒน์ ชวนีถอนหายใจเล็กน้อย บ้านหลังนี้ตั้งแต่คุณแม่จากไปก็ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนเดิมอีกแล้ว

ชญาภาได้พาลูกสาวของเธอเข้ามาอยู่อย่างเปิดเผย หลังจากที่คุณพ่อแต่งงานกับคุณแม่สามเดือน หลังจากนั้นข่าวที่ว่าเลี้ยงดูลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกก็แพร่ออกมา

เธอเคยเกลียด เคยดิ้นรน แต่คุณแม่ก็จากไปแล้ว เธอที่เป็นลูกสาวทำได้เพียงแค่ยอมรับเรื่องนี้อย่างเงียบๆ แต่ทว่าบ้านหลังนี้ เธอได้ค่อยๆ กลายเป็นคนนอก

"หม่ามี้......กำลังคิดอะไรอยู่หรอฮะ?" เสียงเด็กชายที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น

ชวนีดึงสติกลับมา คลี่เรียวปากยิ้ม ย่อตัวลงจัดหมวกให้ลูกชาย "อีกหน่อยเข้าไปแล้วจำไว้ว่าต้องทักทายคนรู้มั้ย"

"อืม ผมรู้ฮะ" เจ้าหนูน้อยฉีกยิ้ม ดวงตาที่เหมือนดาวทั้งสองดวง งามจนทำให้คนตะลึง

หลังจากที่คลอดลูกคนนี้ ชวนีก็หายโกรธคนเลวนั้น ลูกชายเธอนับวันยิ่งดูดี แต่ว่ารูปร่างหน้าตากลับไม่เหมือนเธอเลยนี่สิ ทำให้เธอไม่รู้จะพูดยังไง

ไม่ว่าจะยังไง ลูกเป็นของเธอเพียงผู้เดียว ส่วนคนเลวคนนั้น ชาตินี้เธอไม่อยากจะเจออีกต่อไป

ชวนียืนขึ้น กดกริ่งไม่ทันนาน คนใช้ที่มาเปิดประตูพูดอย่างประหลาดใจ "คุณหนูใหญ่ ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว โอ้ นี่คงจะเป็นคุณชายน้อยสินะคะ หน้าตาดูดีจริงๆ"

"คุณพ่อฉันอยู่บ้านมั้ย?"

"อยู่ค่ะ คุณผู้หญิงกับคุณหนูรองก็อยู่....." รอยยิ้มของคนใช้ด้านหลังออกจะฝืดๆ

ชวนีไม่ได้สนใจความเป็นอยู่ของแม่ลูกคู่นี้อีกแล้ว เธอเพียงแค่พาลูกชายกลับมาหาคุณพ่อเท่านั้น

ชวนีจูงเจ้าหนูน้อยไปทางประตูห้องโถง บนโซฟาในห้องโถง ฌายินพ่อของเธอกำลังชงชาอยู่ พอเงยหน้าไปเห็นแม่ลูกคู่หนึ่ง เดินเข้ามา ก็รีบวางแก้วชาลุกขึ้นทันที

"พ่อ หนูกลับมาแล้วค่ะ" ชวนีรีบทักทายเขา เพราะเธอเป็นลูกสมควรวางอคติลงก่อน

"เฮ้ กลับมาก็ดีแล้ว" ฌายินมองดูลูกสาวคนโตนับวันยิ่งสวยขึ้น สายตาของเขาค่อยๆเหลือบไปมองเด็กน้อยผู้ชายที่อยู่ข้างเธอ จากในรูปก็น่าจะรู้ว่าหลานหน้าตาเป็นยังไงแล้ว แต่ว่าพอเห็นหลานชายตัวน้อยที่ทั้งน่ารักทั้งหล่อคนนี้ตัวเป็นๆ แล้ว ทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมา "หนูคงเป็นธันวาสินะ"

"สวัสดีฮะคุณตา" ธันวาโค้งตัวลง ทักทายเขาอย่างมีมารยาท

"เฮ้......มาสิ เข้ามาให้ตาดูหน่อยซิ" ใจของฌายินอ่อนลงเสียแล้ว

เจ้าหนูน้อยกระโจนเข้าไปในอ้อมอกของฌายินทันที ฌายินกอดเขาไว้สักพัก แล้วสังเกตดูเจ้าหนูน้อยอย่างละเอียด จากนั้นยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ "คิ้วของเด็กคนนี้เหมือนฉันนะเนี่ย"