บทที่162เขาเมินเฉย

ชวนียกแก้วด้านข้างขึ้นดื่มน้ำเธอพึ่งดื่มเสร็จวางลงปวัตรก็หยิบน้ำที่เหลือขึ้นมาดื่มจนหมดจากนั้นนำแก้วของเขาวางไว้ตรงกลาง

ชวนีเห็นเหตุการณ์ถลึงตาใส่เขานิดๆผู้ชายคนนี้ทำตัวเป็นเด็กไม่เลิกจริงๆ

ปวัตรกลับพอใจจะทำแบบนี้ต่อมาหลังจากเก็บจานอาหารแล้วเปลี่ยนมาเป็นอาหารอีกชุด

บทที่163บรรเลงเพลงหนึ่งคู่กัน

ตมิสารีบเผยรอยยิ้มที่สวยหวานมีเสน่ห์มากที่สุดบอกทางปวัตร“คุณชายปวัตรสวัสดีค่ะฉันชื่อตมิสา”

ชวนีอยู่ข้างๆมองความคิดของชญาภาแม่ลูกอยู่ในตาพวกเธอยังไม่รังเกียจจริงๆคิดจะยืมความเกี่ยวข้องกับเธอมาเข้าใกล้ปวัตรแต่ว่าเธอคิดดูเพราะครั้งก่อนเรื่องที่เธอเปิดเผยลูกชายทำใ

บทที่164บังคับเต้นรำ

เสียงเปียโนที่ไพเราะจับเส้นหัวใจคนนิดๆเขย่าเส้นหัวใจทุกคนเบาๆมุมปากของชวนีอดโค้งรอยยิ้มขึ้นไม่ได้แล้วเหมือนแสงแดดยามเช้าที่อ่อนโยน

สายตาปวัตรตกอยู่บนตัวเธอมองรอยยิ้มนิดๆบนมุมปากของเธออยู่อารมณ์ของเขาก็เพลิดเพลินสุดๆดูและใช้ประโยชน์จากเปียโนเขายิ่งสามารถเดินเข้าไปในจิตใ