บทที่105 ใช้ของของเธอ

“งั้น...งั้นฉันไปก่อนนะคะ คุณจิรายุ ไว้เจอกันค่ะ” ดาลิศก็อายที่จะอยู่ต่อไป

จากนั้นเธอนึกถึงอะไรบางอย่างทันที หันหน้าไปพูด “คุณจิรายุ ขอโทษนะคะคุณต้องการเบอร์โทรศัพท์ของฉันไว้มั้ยคะ? จะได้ติดต่อฉันสะดวก?”

ชายหนุ่มจิบกาแฟอึกหนึ่งอย่างงดงาม “ไม่จำเป็น”

บทที่106 ถือโอกาสอีกข้อหาหนึ่ง

ขาเรียวตรงทั้งสองก็สะดุดตาเป็นพิเศษ สรุปแล้วภาพด้านหลังของชวนีได้คะแนนเต็ม

ปวัตรข่มใจที่หุนหันพลันแล่นที่อยากจะโอบกอดด้านหลังของเธอเอาไว้อยู่ จินตนาการว่ากอดเธอเอาไว้ในอ้อมอก ความรู้สึกนั้นต้องดีอย่างมาก

ชวนีหันหน้ากลับมาล้างมือ อดตกใจผู้ชายที่

บทที่107 กลับไปทานข้าวที่บ้านวาดวงศ์

“ได้ เมื่อกี๊ฉันพูดผิดไปแล้ว พอใจหรือยังคะ? คุณชายปวัตร?” ชวนีทำหน้าจำใจพูด

“นี่เป็นน้ำเสียงขอโทษของคุณหรอ? ช่างเถอะ จูบผมทีหนึ่งแล้วผมจะไป” ปวัตรไม่คิดว่าไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรก็จะไป

ผู้ชายคนนี้สำหรับชวนีมีเพียงหมดคำจะพูดมาบรรยายความรู้สึกเท่านั