บทที่4

เจ้าจิ้งจอกน้อยส่งเสียงเห่าหอนโหยหวนอย่างยาวนานและ เศร้าโศกแสดงความเจ็บปวดในใจเมื่อถูกอาจานทอดทิ้งมาเช่น นี้เป็นเวลานานนับร้อยปีโดยที่เขาไม่ติดต่อกลับมาแม้แต่ครั้ง เดียว ร่างกายซูบผอมขนร่วงกองอยู่บนพื้นเป็นกระจุกคล้ายสุนัข จรจัดมากกว่าสุนัขเวทผู้มีขนสีขาวบริสุทธิ์ฟูนุ่มดั่งก้อนเมฆตั้ง เช่นแต่

บทที่5

“เจ้าดูดีๆ ว่าเจ้างดงามเพียงใด

เจ้าแม่กวนอิมปรากฏกายด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม จิ้งจอกน้อย ดีใจเป็นอย่างยิ่ง นางวิ่งวนรอบร่างของเจ้าแม่

“อาจารย์ ข้ากลายเป็นเซียนแล้ว ขากลายเป็นเซียนแล้ว เจ้าค่ะ”

“ใช่และเจ้าก็งดงามอย่างที่ข้าคิด ใบหน้านี้เห็นทีว่าทั้งแดน สวรรค์คงหาเทพที่มาเปรียบได้ยากยิ่ง

เจ้าแม่เอ่ยต

บทที่6

นับเป็นครั้งแรกที่ฮวาเห์หยวนเหยียบย่างเท้าเข้าสู่แดน มนุษย์ตั้งแต่จากไปบำเพ็ญตบะเป็นเซียนเมื่อหมื่นปีก่อน ในเวลา นี้บ้านเรือนเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก ผู้คนขวักไขว่ มีหลายสิ่ง เกิดขึ้นแตกต่างจากแดนมนุษย์ที่นางรู้จัก

ดูเหมือนว่าแดนสวรรค์จะอยู่ห่างไกลจากแดนมนุษย์มากกว่า อดีตจนมนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึ