ตอนที่ 2 เธอมาทำไม

ติดหนี้เขา......

เธอติดหนี้อะไรเขาหล่ะ?

ตั้งแต่เธอเริ่มแอบรักเขา เธอก็เอาใจเขาทุกวิถีทาง เชื่อฟังเขาทุกอย่าง อะไรที่เขาไม่ชอบ เธอก็จะไม่ทำมัน ขอเพียงแค่เขาชอบ เธอก็พยายามที่จะเรียนรู้เปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นในแบบที่เขาชอบ

หลายปีมานี้ เธอไม่เคยทำให้เขาเสียใจมาก่อน

อุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ2ปีก่อน เธอก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแม้แต่น้อย

เธอคือคนที่โดนใส่ร้าย เธอไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ

เพียงแต่จิรชัยไม่เชื่อเธอ ในใจเขาก็คือเธอเป็นคนวางแผนทั้งหมดแล้ว

เสียใจ?

ตอนนี้เธอแค่เสียใจภายหลังเท่านั้น ที่ตอนแรกเธอได้ตกหลุมรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้น

จิรชัยไม่อยู่กับเธออีกต่อไป เขาปลีกตัวออกไปโดยทิ้งไว้เพียงคำพูดที่เย็นชา “หมดอารมณ์!”

ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ยินเสียงล้างหน้า บ้วนปากแล้ว เขาก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ใส่จนเรียบร้อย

เขาไม่แม้แต่จะชำเลืองมองนัทชา เขาเพียงแค่เดินตรงไปที่ประตู

นัทชาหลับตาลงอย่างรู้สึกหมดกำลังใจ ฟังเสียงพายุฝนนอกหน้าต่างด้วยความอึดอัดใจจนร้องไห้ออกมา

สุดท้ายแล้วเธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร เธอตื่นมาและรู้สึกเวียนหัว เวลาครึ่งนึงของช่วงเช้าได้ผ่านไปแล้ว บริษัทโทรมาหาเธอ2สายแล้วว่าทำไมถึงไม่ไปทำงาน

นัทชาตอบไปทันที “ขอโทษค่ะ ฉันจะเข้าไปทันที!”

เธอรีบพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าบ้วนปาก

ขณะที่เธอก้มไปแปรงฟัน ทันใดนั้นหยดเลือดสีแดงสดก็ล่วงลงมา แปะแปะ......เลือดไหลลงมามากขึ้นเรื่อยๆ

นัทชาชะงักไปแปปนึง หลังจากนั้นก็รีบร้อนดึงทิชชู่เปียกมาปิดจมูกอย่างเคยชิน

ทิชชู่เปียกเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอย่างรวดเร็ว เธอเปลี่ยนทิชชู่อยู่หลายแผ่น หลังจากทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเลือดกำเดาของเธอก็หยุดไหล

เงาในกระจกสะท้อนให้เห็นถึงใบหน้าที่ขาวซีดของนัทชา เธอมองตัวเองในสภาพที่ผอมแห้งอ่อนแรง แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

เวลาของเธอเหลือไม่เยอะแล้ว

2เดือนสุดท้ายนี้ เธอต้องการเพียงแค่อยู่ข้างๆจิรชัย หลังจากนั้นก็จะไปหาที่ๆเงียบสงบสักที่หนึ่งใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่มากของตัวเอง

นี่คือสิ่งที่เธอคิดใคร่ครวญไว้ในตอนสุดท้าย

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า นัทชาก็แต่งหน้าอย่างสุดความสามารถเพื่อปิดบังใบหน้าอันขาวซีดของตัวเอง

ถึงเธอจะรีบร้อนไปที่ทำงาน แต่เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้ว

นัทชาโดนผู้ดูแลดุราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก และโยนสัญญาฉบับหนึ่งให้เธอ “ข้อตกลงกับบริษัทเอคอมเมิร์ซ วันนี้เธอต้องเข้าไปคุย เพียงแค่เธอเซ็นสัญญา เปอร์เซ็นต์ที่หักขึ้นอยู่กับที่ผ่านมา1ใน3ที่เปิด”

หักเปอร์เซ็นต์2เท่า นัทชาใจเต้น

ก่อนหน้านี้เธอเอาเงินของจิรชัยมา เงินถูกใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการรักษาไปแล้ว ไม่กี่วันข้างหน้าเงินเหล่านั้นก็จะหมดลง

ตอนนี้เธอยังต้องการเงินจำนวนหนึ่ง หลังจากรักษาเสร็จ เธอต้องการจะไปอยู่คนเดียว......

หลังจากได้เอกสารสัญญานัทชาก็ขับรถไปยังบริษัทของจิรชัย

บางทีอาจจะเป็นโชคดี เธอคิดอยู่หน้าประตู เจอจิรชัยแล้ว

“ชัย......”

“เธอมาทำไม?”เขาขมวดคิ้วมองเธออย่างระอา

“ฉัน......”นัทชามองสัญญาที่อยู่ในมือและพูดออกมาอย่างรู้สึกลำบาก “ฉันมา......”

“มาขายตัว?” จิรชัยรำคาญที่เธอไม่ยอมพูดตรงๆ เขายิ้มให้เธออย่างเย็นชา “ทำไม เธอขัดสนแล้วหรอ?”

นัทชาพูดไม่ออก จิรชัยไม่ปล่อยให้เธอได้พูดเลย เขาคว้าข้อมือของเธอไว้ ลากเธอเข้าไปในรถเก๋ง “วันนี้เธอเอาสัญญามาหาฉัน ไม่ใช่แบบนี้หรอ? อยากได้ลายเซ็นของฉัน ก็ต้องมีของแลกเปลี่ยน!”

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!” นัทชาเหยียดตัวตรง มือกำเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่น “ฉันมาคุยเรื่องงาน เพียงแค่เอกสารงาน......งานจริงๆ ฉันไม่ได้มีป้ายราคาติดไว้ที่ตัวไหม!” จิรชัยจ้องเธออย่างโหดเหี้ยม “นัทชา เธอรู้จักตัวเองดีนะ”

ตอนที่ 3 ใครก็ได้

จิรชัยเจตนาบิดเบือนความหมายของเธอ เขายอมรับแล้วว่านัทชาสามารถไปกับใครก็ได้ที่ให้เงินเธอ

เวลานี้นัทชาไม่แม้แต่จะได้อธิบายอะไร รถอยู่ที่หน้าประตูบริษัทและมีผู้คนผ่านไปมา

เธอรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะมุดดินหายไป

“จิรชัย อย่าอยู่ในนี้......ฉันขอร้อง......”

แต่ร่างกายของเขานั้นไม่ฟังที่เธอพูด

นัทชาถูกคุกคามจนน้ำตาไหลออกมา ดวงตาชุ่มฉ่ำ ทำอะไรไม่ถูกและน่าสงสาร “ไม่เอา......จิรชัย พวกเราเปลี่ยนที่......”

พูดยังไม่ทันจบ จิรชัยก็บีบแก้ของเธอและบังคับให้ริมฝีปากเธอเปิดออกเล็กน้อย หยุดหลังจากพูด

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาตั้งเงื่อนไขกับฉัน? เธอไม่เอาเงินหรือไง? อยากได้ลายเซ็นฉันในสัญญา ก็ต้องเอาใจฉันตรงนี้”

ดวงตาของนัทชาขยายกว้างขึ้น น้ำตาเธอไหลออกมาทำให้ปอยผมของเธอเปียก

เธอส่ายหัวอยากจะอธิบาย แต่จิรชัยไม่ยอมปล่อยมือเธอ เขาไม่ให้โอกาสเธอได้พูดเลย

“ไม่เต็มใจ งั้นก็รีบไสหัวออกไปจากรถซะ!”

เขาพูดพร้อมกำข้อมือของเธอไว้ และผลักเธอลงไปจากลง

นัทชาตกตะลึง ตอนนี้เธอเป็นแบบนี้ ออกมาจากรถ คนอื่นมองเห็น คิดยังไงกับเธอ?

“ไม่เอา......” เธอโผเข้ากอดด้านหลังของจิรชัย ทั้งสองมือของเธอไม่ยอมปล่อยจิรชัย “ไม่เอา จิรชัย”

จิรชัยจับแขนเธอ ดึงออกจากอ้อมกอด กดเก้าอี้ขึ้น

“อย่ากอดฉัน เธอไม่สมควรมาเจอฉัน!” เขาไม่เคยปล่อยให้เธอแตะต้องตัวเขาแม้แต่น้อย

นัทชาไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ “ฉันไม่เอาสัญญานั่นแล้ว โอเคไหม? คุณให้ฉันใส่เสื้อผ้าดีๆแล้วฉันจะรีบลงไป”

“ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่ทำ”จิรชัยพูด เธอตัวแข็งทื่อไป จิรชัยเองก็รู้สึกเบื่อ ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปยกที่กั้นด้านหน้าและที่นั่งด้านหลังรถ

หลังจากนานไม่กี่วิ คนขับรถก็เข้ามาสตาร์ทรถ

รถเคลื่อนตัวออกจากบริษัท

นี่ทำให้นัทชาหายใจโล่งขึ้นมานิดหน่อย ร่างกายผ่อนคลายเล็กน้อย

แต่ทันใดนั้นจิรชัยกลับดึงออกไป ไม่สนใจเธอ นั่งเอนหลังไปอีกฝั่ง

นัทชารีบร้อนจัดกระโปรงให้เรียบร้อย

จิรชัยไม่พูดอะไร เขาลดกระจกรถลงและสูบบุหรี่

ทั้งคู่อยู่ท่ามกลางควันฟุ้งอย่างเงียบสงัด

นัทชาแววตาล่วงลง หลังจากนั้นพักหนึ่ง ค่อยๆเปิดปากเบาๆ “ขอบคุณ ชัย......”

ขอบคุณเขา ไม่อยู่ในรถ ทำถึงสุดท้าย

นี่ก็คือบริจาคให้อย่างนุ่มนวลสักหน่อย นัทชาก็ยอมรับความยากลำบาก

เธอรักเขา ก็อยู่ในสถานภาพที่ต่ำต้อย

จิรชัยพูดเสียงยิ้มเยาะโดยไม่แม้แต่จะมองเธอ

นัทชากัดริมฝีปากล่าง แต่ไม่พูดอะไร

สัญญาฉบับนั้นก็ทิ้งไว้ที่ข้างเท้าเธอ เธอก้มตัวลงเก็บสัญญาขึ้นมาใส่ไว้ในกระเป๋า ทันใดนั้นรถก็จอด

นัทชาเงยหน้ามองออกไปนอกรถคือโรงแรม

เธอบีบเอกสารในมืออย่างช่วยไม่ได้

“ลงรถ เปิดห้อง”

นัทชาก้มหัวลง เบ้าตาแดง ยังไม่ขยับไปชั่วขณะ

จิรชัยพูดเย้ยหยัน “ทำไม ไม่เซ็นสัญญา เงินเหล่านั้นได้ตามเปอร์เซ็นต์ที่กำหนดนะ เธอจะไม่เอาแล้วหรอ?”

นัทชายิ้มออกมาอย่างโศกเศร้า

ทำไมจะไม่เอา?

เธอยังรอใช้เงินเหล่านั้น แขวนชีวิตไว้บนเส้นด้ายมาซื้อสุสานให้เธอ

นัทชาหายใจเข้าลึกๆและลงจากรถเข้าไปในโรงแรมเพื่อเปิดห้อง......