ตอนที่3 นี่เป็นสายเลือดของนายนะ

ความเกียจนั้นทำให้เธอหยุดเดิน แล้วเย็นไปทั้งตัว

เธอกำลังฝันกลางวันอยู่หรอ ? ผู้ชายที่โหดร้ายขนาดนี้ จะมาดูลูกชายของเธอได้ยังไง

" ถ้าคุณหายดีแล้ว ก็รีบออกจากโรงพยาบาล ผมไม่อยากให้ซูอีเมิ่งเห็นหน้าคุณ " จางอวี่หลินพูดอย่างเย็นชา :" สกปรก "

ซูเถียนเถียนกำมืออย่างแน่น

ซูอีเมิ่ง พี่สาวที่ต่างพ่อต่างแม่ของเธอ

คุณแม่พาซูเถียนเถียน แต่งงานรอบสองกับคุณพ่อของซูเถียนเถียน ซูอีเมิ่งกลายเป็นพี่สาวของเธอ ต่อหน้าคนอื่นใจดีกับเธอ ลับหลังจะทำลายเธอ จนกระทั่งใน3ปีก่อน ยังผลักคุณแม่ของเธอลงจากตึกสูง ตายเพราะตกลงจากที่สูง

ซูเถียนเถียนอดทนไม่ได้ไปทฤษฎีกับซูอีเมิ่ง แต่ใครจะรู้ตอนที่พวกเธอสองคนกำลังทะเลาะอยู่ ซูอีเมิ่งได้ตกลงบันได หัวด้านหลังกระแทกกับพื้น กลายเป็นคนนิทรา หลับจนถึงตอนนี้

จางอวี่หลินก็เพราะเรื่องนี้ถึงจะแค้นซูเถียนเถียนมากขนาดนี้ เขาแน่ใจแล้วว่าซูเถียนเถียนเป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา ผลักซูอีเมิ่งลงบันได และไม่เชื่อว่าคุณแม่ของซูเถียนเถียนตายเพราะซูอีเมิ่ง

ในใจของซูเถียนเถียนโกรธมาก เธอคลอดลูกจนจะตาย กว่าจะรอดมาได้ แต่ผู้ชายคนนี้เห็นเธอ ประโยคแรกที่เขาพูดคือให้เธอไสหัวไป

" นายกลัวอะไร ? ซูอีเมิ่งไม่มีทางฟื้น จะไม่สามารถเห็นฉันแน่นอน !" เธอตั้งใจพูดแบบนี้เพื่อจะให้จางอวี่หลินโกรธ

จางอวี่หลินโกรธจริงๆ จับแขนของซูเถียนเถียนไว้ผลักเธอไปที่ผนัง

" ซูเถียนเถียน ! ตลอดมานี้ คุณไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยหรอ ?"

ซูเถียนเถียนน้ำตาไหล พูดดังๆ :" หล่อนฆ่าคุณแม่ของฉันก่อน ตอนนี้กลายเป็นคนนิทรา สมน้ำหน้า !"

" คุณแม่ของคุณเป็นการฆ่าตัวตายเอง !" จางอวี่หลินพูดอย่างดุร้าย :" คุณอย่าใส่ร้ายซูอีเมิ่งแบบนี้ ! ถ้าผมได้ยินอีก ผมจะขวางลูกของคุณทิ้ง !"

" จางอวี่หลิน นายบ้าไปหรอ ? เขาเป็นสายเลือดของนายนะ !" ซูเถียนเถียนกรีด น้ำตาไหลไม่หยุด :" นายรู้ว่าลูกของเรามีโรคไหม ? นายเคยไปดูเขาไหม ? นายรู้หรือเปล่าเขาน่าสงสารขนาดไหน ?"

จางอวี่หลินยิ้มอย่างเย็นชา พูดอย่างไรความรู้สึกว่า ;" งั้นก็โทษเขาไม่มีบุญ มีคุณแม่แบบคุณ ! เป็นกรรม ! สมน้ำหน้า !"

ประโยคนี้ เหมือนมีดที่แมงเข้าหัวใจของเธอ เธอเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว

" จางอวี่หลิน นายเป็นบ้า ! นายพูดโหดร้ายแบบนี้ได้ยังไง ?" เธอโกรธด่า

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไป :" มันไม่โหดร้ายเท่าคุณผลักซูอีเมิ่งลงบันได "

" ฉันไม่ได้ผลักหล่อน !" ซูเถียนเถียนตะโกน

ตอนที่สองคนกำลังทะเลาะกันมีพยาบาลวิ่งมา พูดอย่างรีบร้อนว่า :" คุณจางอวี่หลิน คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

“อะไร ？”

จางอวี่หลินและซูเถียนเถียนสองคนตกใจมาก

" เรื่องจริงค่ะ !" พยาบาลพูด :" คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไว้ รีบวิ่งไป

มือของซูเถียนเถียนสั่น แต่ก็ตามไป

ในห้องผู้ป่วย มีแพทย์และพยาบาลมากมายที่กำลังตรวจสุขภาพของซูอีเมิ่ง

" ซูอีเมิ่ง !" จางอวี่หลินผลักคนที่ล้อมรอบ รีบจับมือของซูอีเมิ่งอย่างทนไม่ไหว

มองผ่านคนที่แออัด ซูเถียนเถียนเห็น ซูอีเมิ่งฟื้นแล้วจริงๆ

เป็นนิทราไป3ปี ทำให้ร่างกายเธอผอมแห้ง หน้าตาน่าสงสาร ในตามีน้ำตา มองจางอวี่หลินแล้วร้องไห้

จางอวี่หลินเช็ดน้ำตาของซูอีเมิ่งอย่างอ่อนโยน มองอย่างมีความรัก :" ซูอีเมิ่ง คุณกว่าจะตื่น ..."

ซูอีเมิ่งยังพูดไม่ได้ แค่จับมือของจางอวี่หลินไว้อย่างอ่อนแอ เธอหันไปเห็นซูเถียนเถียนที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอก็สั่นไปทั้งตัว

อ้าปากอย่างกลัว มีเสียงหายใจที่แหบ เหมือนเห็นอะไรที่น่ากลัว

จางอวี่หลินหันไป ก็เห็นซูเถียนเถียน เขาได้ขมวดคิ้ว ความอ่อนโยนบนใบหน้าได้กลายเป็นความโหดร้าย :" ยาม รีบโยนซูเถียนเถียนออกไปเดียวนี้ ! จากนั้นไป อย่าให้หล่อนปรากฏอยู่ในโรงพยาบาลอีก !"

" ครับ !" ยามสองคนรีบเข้าไป จับจับมือของซูเถียนเถียนไว้ ลากเธอออกไป