ตอนที่1 จะช่วยผู้ใหญ่หรือทารก

" จางอวี่หลิน นายจะให้ฉันตายใช่ไหม ?"

ซูเถียนเถียนหยิบโทรศัพท์ที่แย่งมาก ยืนอยู่ข้างทะเลที่มีคลื่นใหญ่ ร้องไห้ถามผู้ชายในโทรศัพท์ :" ถ้าฉันกระโดดลงจากที่นี่ หนึ่งศพสองชีวิต นายจะเสียใจไหม ?"

เธอมีครรภ์ 8เดือนแล้ว จะคลอดแล้ว

" งั้นคุณก็กระโดดสิ เด็กผมก็ไม่ใช่อยากเอา คุณอยากคลอดเอง เกี่ยวอะไรกับผม ?" ในโทรศัพท์อีกข้าง สามีที่แต่งงานไป3ปี มีน้ำเสียงที่เย็นชามากๆ

ซูเถียนเถียนนิ้วมือสั่น น้ำตาบนหน้าถูกลมทะเลพัดจนแห้ง ทั้งหนาวทั้งแห้ง

บนชายหาด มียามชุดดำ กำลังวิ่งมาทางเธอ

คนพวกนี้ เป็นคนที่มาจับเธอกลับ

ตอนนั้นที่เธอมีครรภ์ จะคลอดเด็กคนนี้ จางอวี่หลินพูดว่า :" ได้ ผมให้คุณคลอด รอคุณคลอดเสร็จ ผมจะทิ้งมันไป ! เดียวดูแล้วน่าเกลียด !"

แล้วจากนั้นมา เธอก็ถูกจางอวี่หลินขังไว้บนเกาะนี้ รอเด็กเกิด รอเธอกับเด็กลาจากกัน

" จางอวี่หลิน นายใจร้ายจริงๆ !"

จางอวี่หลินยิ้มอย่างไม่สนใจ วางสายไปเลย

ด้านหลัง ยามจะวิ่งมาถึงแล้ว

ซูเถียนเถียนจับท้องที่พองไว้ ความรู้สึกที่มีแรงกระตุ้น เหมือนเป็นไฟใหญ่ที่กำลังเผาอยู่ เผาให้สติของเธอหายหมด

สูดลมหายใจลึกๆ ซูเถียนเถียนกระโดดลงอย่างไม่ลังเล

กลิ่นที่กำลังพัดมา ได้กลืนร่างกายของเธอ เธอเหมือนปลาตัวเล็กๆที่ไม่มีใครช่วย ถูกคลื่นพัดพาลงในทะเลที่มืดมน

น้ำทะเลรอบๆ ได้กดดันร่างกายของเธอ เธอรู้สึกขาดอากาศหายใจ รู้สึกว่าปวดท้อง และยังรู้สึกถึง ... เสียใจ

จริงๆแล้ว เธอไม่อยากตาย

จางอวี่หลิน ถ้าพรุ่งนี้ นายได้ข่าวตายของฉันที่เป็นหนึ่งศพสองชีวิต จะมีสักพักไหม ... ที่จะเสียใจ

ปอดเหมือนจะระเบิด ซูเถียนเถียนสลบไปในความทรมานของการขาดอากาศหายใจ

ร่างกายลอยๆจมๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เธอได้ยินเสียงข้างๆหู

เสียงล้อรถเข็น เสียงตะโกนของพยาบาล และเสียงเปิดประตูที่รีบร้อน

เธอยังไม่ตาย ถูกคนช่วยเหลือ ...

ซูเถียนเถียนหายใจอย่างลำบาก เปิดตาอย่างยาก เธอเห็นแสงไฟที่แสบตาและเงาของคน

" สุขภาพของคนท้องไม่ดี เด็กจะออกมาก่อน รีบไปเตรียม !"

แพทย์ตะโกน

ในหูได้ยินเสียงวุ่นวาย ความเจ็บปวดของการเปิดมดลูกได้มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ซูเถียนเถียนร้องอย่างเจ็บปวด

" เข้มแข็งไว้นะ !" พยาบาลจับมือเธอไว้ :" ต้องคลอดเด็กออกมาให้ได้นะ !"

ซูเถียนเถียนกลั้นความเจ็บปวดไว้ ถามด้วยเสียงแหบ :" สามีของฉันละ ?"

พยาบาลไม่ได้ตอบ ได้แต่ให้เธอใช้แรงๆ

ความเจ็บปวดของท้องกับระหว่างขา ทำให้ซูเถียนเถียนทรมานมาก จนจะสลบไป

ระหว่างจะสลบ เธอรู้สึกว่าแพทย์ได้ฉีดอะไรให้เธอ เธอเจ็บท้องกว่าเดิม เธอร้องกรีด ระหว่างขามีเลือดไหลเยอะมาก

" แย่แล้ว ผู้ป่วยออกเลือดเยอะเกินและคลอดยาก ! สถานการณ์อันตราย รีบไปถามคนในครอบครัวจะช่วยผู้ใหญ่หรือเด็ก !"

ประโยคนี้ทำให้ซูเถียนเถียนเงียบลงทันที เธอหันไปเล็กน้อย พยายามฟังเสียงภายนอก

" ช่วยผู้ใหญ่หรือช่วยเด็ก ?" เสียงเย็นชาของจางอวี่หลิน มีแต่ความเสียดสีและไร้ความรู้สึก :" หล่อนอยากตายไม่ใช่หรอ ? ก็หล่อนอยากตาย แล้วยังช่วยชีวิตหล่อนทำไม ?"

นางพยาบาลถามอย่างตกอกตกใจ :" ถ้างั้นคุณจะเลือกเด็กใช่ไหมค่ะ ?"

จางอวี่หลินยิ้มอย่างเย็นชา เหมือนมีดที่แสบแก้วหู เขาพูดทีละคำ ทั้งชัดเจนทั้งโหดร้าย :" เด็ก ผู้ใหญ่ ผมไม่สนใจทั้งคู่ "

เขาไม่ช่วยผู้ใหญ่ และไม่ช่วยเด็ก

ซูเถียนเถียนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง มุมตามีน้ำตาไหลเยอะมาก

จางอวี่หลินนายทำไมจะโหดร้ายขนาดนี้ ?

แม้กระทั่งลูกของตนเองยังไม่สนใจ

ตอนที่2 ลูกของฉันละ

ความเจ็บปวดมาเป็นครั้งๆ ทำให้ซูเถียนเถียนเหมือนตกนรก ทรมานสุดๆ

แพทย์และพยาบาลยุ่งอยู่รอบๆเธอ ให้กำลังใจแก่ซูเถียนเถียน

ซูเถียนเถียนกัดฟัน เหงื่อบนหน้าผากไหลเข้าไปในตา ทั้งเจ็บทั้งแห้ง ทำให้มีน้ำตาไหลออก

เธอคิด เธอต้องมีชีวิตต้องอยู่รอด

ถ้าตายแบบนี้ จางอวี่หลินก็ไม่สนใจเธออยู่ดี ถ้าเธอตาย จะมีความหมายอย่างไร

เธอต้องรอด

ถือความคิดแบบนี้ ซูเถียนเถียนก็ใช้แรงสุดชีวิต เธอไม่รู้ว่าระยะเวลานั้นตนเองพยายามได้ยังไง ความเจ็บปวดทำให้เธอไม่มีสติ ในสายตามัวไปหมด

เสียงรอบๆหูเริ่มกลายเป็นเพียงสิ่งแตกที่กระจัดกระจาย เธอฟังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ตอนที่จะสลบ เสียงทารกก็ดังขึ้น เธอได้คลอดเด็กคนนี้ออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

" เป็นลูกผู้ชาย !" พยาบาลยิ้ม

ซูเถียนเถียนถึงจะถอดหายใจ แล้วสลบไป

พอตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงเช้าของวันที่สองแล้ว

ในห้องผู้ป่วยว่างเปล่า ไม่มีใครดูแล ซูเถียนเถียนนั่งขึ้นมา จะลงเตียง ดึงพยาบาลที่เดินผ่านเธอไว้ ถามว่า :" ลูกของฉันละ ?"

พยาบาลมองเลขห้องผู้ป่วย พูดว่า :" คุณก็คือคุณซูเถียนเถียนที่คลอดเด็กคนนั้น ... "

สีหน้าของเธอแปลกมาก

" เป็นอะไรไป ?" ซูเถียนเถียนกังวลมาก

พยาบาลสะบัดหัว :" คุณไปถามคุณหมอหลิวเถอะ หล่อนจะอธิบายให้ฟัง "

หัวใจของซูเถียนเถียนเต้นเร็วมา รีบตามหาไปโดยข้อมูลจากพยาบาล

" สุขภาพของลูกชายของคุณมีปัญหา " คุณหมอหลิวหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมา :" เด็กมีโรคหัวใจ และโรคไตฝ่อ อีกทั้ง คุณจมน้ำขาดอากาศหายใจ พร้อมด้วยการคลอดยาก ทำให้เด็กขาดอากาศหายใจในมดลูกไป2ครั้ง สมองอาจจะมีปัญหา ปัญหานี้อาจทำให้เด็กคนนี้เป็น ... เด็กปัญญาอ่อน "

สิ่งที่คุณหมอพูด เหมือนระเบิด ทำให้ซูเถียนเถียนหน้ามืดเวียนหัว จะสลบไป

เธอพยุงโต๊ะ นานมาก ถึงจะออกจากความตกใจและความเสียใจ ถามอย่างสั่น :" แล้วโรคพวกนี้มีโอกาสรักษาให้หายไหม ? คุณหมอ ขอร้อง ช่วยลูกของฉัน !"

หมอพยุงมือของเธอไว้ ถอดหายใจ :" โรคหัวใจและโรคไตฝ่อยังมีโอกาสรักษาได้ ยาและการผ่าตัด สามารถควบคุมได้ แต่เรื่องสมอง ... หมอแนะนำว่า ถ้าทำได้ให้ส่งไปเมืองนอกรักษา "

ซูเถียนเถียนเดินออกจากห้องทำงานของคุณหมอ มาถึงห้องทารก มองลูกของตนเองร้องไห้ผ่านกระจก

ลูกของเธอ ทำไมโชคร้ายขนาดนี้ เพิ่งคลอดออกมา ก็ต้องเจอกับภัยแบบนี้ ...

รักษาเมืองนอก ... ซูเถียนเถียนกัดฟัน เธอจะส่งลูกให้ไปรักษาที่เมืองนอกแน่นอน

" คุณซูเถียนเถียน !" มีพยาบาลคนหนึ่งเรียกเธอไว้ ยื่นบิลให้เธอ :" นี้เป็นค่ารักษา ช่วยคลอด นอนโรงพยาบาลและค่ารักษาของลูกของคุณ กรุณาชำระตอนนี้ค่ะ "

" ได้ " ซูเถียนเถียนมองเลข มีตั้งกี่แสน

พยาบาลรีบอธิบาย :" สภาพลูกของคุณจะซับซ้อนหน่อย ค่ารักษาจะสูงกว่าปกติ และต่อจากนั้นยังต้องมีค่ารักษาสูงมาก หวังว่าคุณจะมีการเตรียมใจ "

" รู้แล้ว " ซูเถียนเถียนชำระเงินทางบัตร

พอพยาบาลเดินออกไป ในโทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความจากธนาคาร ในบัตรของเธอเหลือแค่แสนหนึ่ง

หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกจากงานอยู่บ้าน ถึงจางอวี่หลินจะไม่ขาดการกินการใส่ของเธอ แต่ไม่เคยให้เธอสักบาท ช่องทางที่หาเงินของเธอ มีแค่ร้านค้าร้านหนึ่ง

เงินฝากมีไม่เยอะ ตอนนี้ยังต้องรักษาโรคของลูก แบบนี้คงต้องขายร้านนั้นทิ้งแล้ว

ซูเถียนเถียนส่งข้อมูลที่จะขายร้านออกไป มองเบอร์โทรศัพท์ เธอพิจารณาไปสักพัก สุดท้ายก็โทรไปหาจางอวี่หลิน

ไม่มีใครรับสาย จางอวี่หลินไม่เคยรับสายของเธอเลย

ซูเถียนเถียนวางโทรศัพท์อย่างชาๆ ชินแล้ว เธอเปลี่ยนเป็นพิมพ์ข้อความแทน

พิมพ์ไปออกจากห้องทารกไป เดินไปทางลิฟท์

เวลานั้น ก็มีชายที่รูปร่างสูงใหญ่เดินมา

ซูเถียนเถียนยกหัว ใบหน้ามีรอยยิ้มที่เคยชิน :" จางอวี่หลิน ... นายมาแล้ว ? นายมาดูลูกชายของเราใช่ไหม ? เขาอยู่ที่ตู้เก็บอุณหภูมิอยู่ ...?"

ซูเถียนเถียนมองเธอ ในตามีแต่ความเกลียด

ตอนที่3 นี่เป็นสายเลือดของนายนะ

ความเกียจนั้นทำให้เธอหยุดเดิน แล้วเย็นไปทั้งตัว

เธอกำลังฝันกลางวันอยู่หรอ ? ผู้ชายที่โหดร้ายขนาดนี้ จะมาดูลูกชายของเธอได้ยังไง

" ถ้าคุณหายดีแล้ว ก็รีบออกจากโรงพยาบาล ผมไม่อยากให้ซูอีเมิ่งเห็นหน้าคุณ " จางอวี่หลินพูดอย่างเย็นชา :" สกปรก "

ซูเถียนเถียนกำมืออย่างแน่น

ซูอีเมิ่ง พี่สาวที่ต่างพ่อต่างแม่ของเธอ

คุณแม่พาซูเถียนเถียน แต่งงานรอบสองกับคุณพ่อของซูเถียนเถียน ซูอีเมิ่งกลายเป็นพี่สาวของเธอ ต่อหน้าคนอื่นใจดีกับเธอ ลับหลังจะทำลายเธอ จนกระทั่งใน3ปีก่อน ยังผลักคุณแม่ของเธอลงจากตึกสูง ตายเพราะตกลงจากที่สูง

ซูเถียนเถียนอดทนไม่ได้ไปทฤษฎีกับซูอีเมิ่ง แต่ใครจะรู้ตอนที่พวกเธอสองคนกำลังทะเลาะอยู่ ซูอีเมิ่งได้ตกลงบันได หัวด้านหลังกระแทกกับพื้น กลายเป็นคนนิทรา หลับจนถึงตอนนี้

จางอวี่หลินก็เพราะเรื่องนี้ถึงจะแค้นซูเถียนเถียนมากขนาดนี้ เขาแน่ใจแล้วว่าซูเถียนเถียนเป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา ผลักซูอีเมิ่งลงบันได และไม่เชื่อว่าคุณแม่ของซูเถียนเถียนตายเพราะซูอีเมิ่ง

ในใจของซูเถียนเถียนโกรธมาก เธอคลอดลูกจนจะตาย กว่าจะรอดมาได้ แต่ผู้ชายคนนี้เห็นเธอ ประโยคแรกที่เขาพูดคือให้เธอไสหัวไป

" นายกลัวอะไร ? ซูอีเมิ่งไม่มีทางฟื้น จะไม่สามารถเห็นฉันแน่นอน !" เธอตั้งใจพูดแบบนี้เพื่อจะให้จางอวี่หลินโกรธ

จางอวี่หลินโกรธจริงๆ จับแขนของซูเถียนเถียนไว้ผลักเธอไปที่ผนัง

" ซูเถียนเถียน ! ตลอดมานี้ คุณไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยหรอ ?"

ซูเถียนเถียนน้ำตาไหล พูดดังๆ :" หล่อนฆ่าคุณแม่ของฉันก่อน ตอนนี้กลายเป็นคนนิทรา สมน้ำหน้า !"

" คุณแม่ของคุณเป็นการฆ่าตัวตายเอง !" จางอวี่หลินพูดอย่างดุร้าย :" คุณอย่าใส่ร้ายซูอีเมิ่งแบบนี้ ! ถ้าผมได้ยินอีก ผมจะขวางลูกของคุณทิ้ง !"

" จางอวี่หลิน นายบ้าไปหรอ ? เขาเป็นสายเลือดของนายนะ !" ซูเถียนเถียนกรีด น้ำตาไหลไม่หยุด :" นายรู้ว่าลูกของเรามีโรคไหม ? นายเคยไปดูเขาไหม ? นายรู้หรือเปล่าเขาน่าสงสารขนาดไหน ?"

จางอวี่หลินยิ้มอย่างเย็นชา พูดอย่างไรความรู้สึกว่า ;" งั้นก็โทษเขาไม่มีบุญ มีคุณแม่แบบคุณ ! เป็นกรรม ! สมน้ำหน้า !"

ประโยคนี้ เหมือนมีดที่แมงเข้าหัวใจของเธอ เธอเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว

" จางอวี่หลิน นายเป็นบ้า ! นายพูดโหดร้ายแบบนี้ได้ยังไง ?" เธอโกรธด่า

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไป :" มันไม่โหดร้ายเท่าคุณผลักซูอีเมิ่งลงบันได "

" ฉันไม่ได้ผลักหล่อน !" ซูเถียนเถียนตะโกน

ตอนที่สองคนกำลังทะเลาะกันมีพยาบาลวิ่งมา พูดอย่างรีบร้อนว่า :" คุณจางอวี่หลิน คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

“อะไร ？”

จางอวี่หลินและซูเถียนเถียนสองคนตกใจมาก

" เรื่องจริงค่ะ !" พยาบาลพูด :" คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไว้ รีบวิ่งไป

มือของซูเถียนเถียนสั่น แต่ก็ตามไป

ในห้องผู้ป่วย มีแพทย์และพยาบาลมากมายที่กำลังตรวจสุขภาพของซูอีเมิ่ง

" ซูอีเมิ่ง !" จางอวี่หลินผลักคนที่ล้อมรอบ รีบจับมือของซูอีเมิ่งอย่างทนไม่ไหว

มองผ่านคนที่แออัด ซูเถียนเถียนเห็น ซูอีเมิ่งฟื้นแล้วจริงๆ

เป็นนิทราไป3ปี ทำให้ร่างกายเธอผอมแห้ง หน้าตาน่าสงสาร ในตามีน้ำตา มองจางอวี่หลินแล้วร้องไห้

จางอวี่หลินเช็ดน้ำตาของซูอีเมิ่งอย่างอ่อนโยน มองอย่างมีความรัก :" ซูอีเมิ่ง คุณกว่าจะตื่น ..."

ซูอีเมิ่งยังพูดไม่ได้ แค่จับมือของจางอวี่หลินไว้อย่างอ่อนแอ เธอหันไปเห็นซูเถียนเถียนที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอก็สั่นไปทั้งตัว

อ้าปากอย่างกลัว มีเสียงหายใจที่แหบ เหมือนเห็นอะไรที่น่ากลัว

จางอวี่หลินหันไป ก็เห็นซูเถียนเถียน เขาได้ขมวดคิ้ว ความอ่อนโยนบนใบหน้าได้กลายเป็นความโหดร้าย :" ยาม รีบโยนซูเถียนเถียนออกไปเดียวนี้ ! จากนั้นไป อย่าให้หล่อนปรากฏอยู่ในโรงพยาบาลอีก !"

" ครับ !" ยามสองคนรีบเข้าไป จับจับมือของซูเถียนเถียนไว้ ลากเธอออกไป