บทที่ 272

ตอนที่ 272-1 “ความเปลี่ยนแปลง” ของม่อจิ่งฉี

ไทเฮาเป็นมารดาแห่งชนทั้งใต้หล้ามาหลายสิบปี มีศักดิ์สูงส่งหาใดเปรียบ ถึงแม้ม่อจิ่งฉีจะมีปมในใจกับนาง แต่ฉากหน้ายังถือว่าให้ความเคารพนางเป็นอย่างดี เคยเมื่อใดที่มีคนมาชี้หน้าไล่ให้ไสหัวไปเช่นนี้

สีหน้านางจึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด ดูผสมปนเปย่ำแ

บทที่ 272

ตอนที่ 272-2 “ความเปลี่ยนแปลง” ของม่อจิ่งฉี

บนทางเดินที่คดเคี้ยวไปมา เยี่ยหลีกับม่อซิวเหยายืนเคียงกันอยู่

ม่อซิวเหยาอุ้มม่อตัวน้อยที่เริ่มกระพริบตาด้วยความง่วงงุน หันไปเอ่ยหัวเราะเบาๆ กับเยี่ยหลีว่า “อาหลีแปลกใจหรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงต้องเอายาให้เขา”

เยี่ยหลีพยักหน้า ยาในขวดเล็กๆ นั่นเป็น

บทที่ 273

ตอนที่ 273-1 หนังสือกล่าวโทษตนเอง

“ขุนนางทั้งหลายลุกขึ้นเถิด ใครก็ได้ ถ่ายทอดราชโองการ”

ขุนนางที่อยู่กันเต็มท้องพระโรงต่างหันมาสบตากัน แค่เพียงออกว่าราชการยังไม่ทันพูดอันใด ก็จะประกาศราชโองการเสียแล้ว นี่เท่ากับว่าฝ่าบาทมิได้ต้องการที่จะหารือเรื่องอันใดกับพวกเขา แค่เพียงให้พวกเขามารับฟั