บทที่ 96 เสวียชิงอินผู้ชอบช่วยเหลือผู้อื่น

ความมืดค่อยๆ ปกคลุมจวนอ๋องเสวียน

แต่คืนนี้โคมไฟถูกจุดขึ้นทีละดวง

โดยเฉพาะบริเวณตำหนักฉุนซิน ที่สว่างไสวไปทั่ว

แม้ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด แสงเทียนก็ยังเพิ่มบรรยากาศที่คึกคักให้กับสถานที่แห่งนี้

ฟางเฉิงจ้ง ที่ตามท่านอ๋องเข้ามาในจวน ถึงกับตะลึงพูดว่า "เก

บทที่ 97 แหย่รังคนป่วย

ตอนที่เสวียชิงอินถูกดันลงบนเตียง นางยกมือคว้าม่านเตียงโดยสัญชาตญาณ

"ปัง!"

ตะขอแก้วที่แขวนอยู่ด้านบนหล่นลงพื้น

เสวียชิงอินคิดอย่างเลือนราง พวกเขาสองคนทำอะไรกันแต่ละครั้งช่างสิ้นเปลืองของจริงๆ...

คราวที่แล้วนางทำหยกที่เอวท่านอ๋องแตก

คราวนี้ก็ทำตะขอแก้วแตกอีก

เห้อซงหนิงพู

บทที่ 98 องค์รัชทายาทไอเป็นเลือด

คำพูดนี้ช่างไม่น่าฟังเลย

เสวียชิงอินเลียริมฝีปาก แต่ไม่ได้โต้แย้งคำพูดองค์รัชทายาท กลับพูดตามและยังเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีก

นางยิ้มพูด "ใช่แล้ว สตรีงดงามดั่งบุปผาอย่างข้า แต่งงานกับคนเงียบขรึม ไม่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ ช่างยากเย็นจริงๆ"

ขันทีข้างๆ ทั้งหมดตกใจเงยหน้า