บทที่ 92 นอนด้วยกัน

จวนอ๋องยามค่ำคืนเงียบสงบกว่าตอนกลางวัน

แน่นอน ตอนกลางวันก็ไม่ได้คึกคักอะไรนักหรอก

ตอนกลางวันที่มีพิธีแต่งงาน คนในจวนอ๋องมากมาย ยืนรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่ทุกคนนอกจากโค้งคำนับก็แทบไม่พูดอะไร

เคร่งขรึมมาก

เสวียชิงอินนอนอยู่บนหลังอ๋องเสวียน มองไปรอบๆ เห็นกำแพงสูงตระหง่าน เห็นภู

บทที่ 93 เสวียหญิงงอน

เสวียชิงอินสะดุ้ง ตื่นจากการงีบ

บนเตียงเหลือแต่นาง

นางรู้สึกเสียใจ

รางวัลของนางหายไปแล้ว?

เสวียชิงอินลุกขึ้น เพิ่งจะส่งเสียงนิดหน่อย ก็เห็นอ๋องเสวียนเดินเข้ามา

เสวียชิงอินรีบต่อว่าเขา "ทำไมท่านอ๋องไม่ปลุกข้า? สายไปอีกแล้วใช่ไหม?"

อ๋องเสวียนตอบ "ไม่เป็นไร ยังเป็นเวลากลาง

บทที่ 94 ได้รางวัลสองส่วน

ธรรมเนียมการเสวยของฮ่องเต้มีมากมาย

ยิ่งเป็นฮ่องเต้มานาน แม้ฝีมือห้องเครื่องจะดีแค่ไหน กินมากเข้าก็รู้สึกจืดชืด

ฮ่องเต้เหลียงเต๋อมักเสวยไปเสวยไปก็หมดความอยากอาหาร

แต่เสวียชิงอินกลับมีความอยากอาหารมาก

รสชาติอาหารในวังก็เรื่อยๆ แต่เด่นตรงที่วัตถุดิบล้วนคัดสรรมาอย่างดี

น