บทที่ 80

เป็นทั้งพ่อและฮ่องเต้

รางวัลพระราชทาน เสวียชิงอินต้องไปรับด้วยตนเองแน่นอน

ดังนั้นบ่าวสกุลเสวียจึงรีบวิ่งไปเชิญคนที่จวนสกุลสวี่อีก

เสวียชิงอินรับรางวัล ถวายพระพร

คิดว่าคำในพระโองการนี้ฮ่องเต้ใช้คำเกินจริงขึ้นเรื่อยๆ อะไรกันทั้งมีทั้งบุญและปัญญา ทั้งรอบรู้มีเหตุผล?

ฟังดูไม่มีอะไรเกี่ย

บทที่ 81

ใช้ห่านเป็นของหมั้น

เสวียชิงอินพูดขึ้นอย่างไม่ทันคิด "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เป็นคู่ที่สวรรค์ลิขิตจริงๆ สินะ"

อ๋องเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "อืม"

หลังจากนั้นเขาก็เสริมว่า "กรมพิธีการก็ว่าอย่างนั้น"

เสวียชิงอินชะงัก คิดในใจว่าท่านก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?

แต่แล้วเธอก็เข้าใจในทันที

บทที่ 82

นางทำเกินฐานะ!

เสวียชิงอินกลับมาถึงจวนสกุลสวี่อย่างปลอดภัย ทำให้เสวียฟูเหรินถอนหายใจโล่งอก

แต่ในใจอดบ่นไม่ได้ อ๋องเสวียนดูเย็นชานัก ทำไมความจริงถึงเป็นคนไม่รู้จักหนักเบาเช่นนี้?

จนกระทั่งเสวียฟูเหรินเห็นทหารจากจวนอ๋องเสวียนสองคน หามหีบใหญ่มาก่อน แล้วตามด้วยกรงใหญ่

ในกรงนั้น... เป็นนก