บทที่ 76 ตัดมือ

ลูกสาวคนโตของฮู่ปู้ซื่อหลางได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอนุภรรยาของอ๋องเสวียน

เมื่อข่าวนี้แพร่สะพัด สตรีชั้นสูงในเมืองหลวงต่างตกตะลึง

เมื่อมีการรวมตัวกัน ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการวิพากษ์วิจารณ์

"ทำไมต้องเป็นนาง?"

"ใช่ เสวียชิงอินมีดีอะไรกัน?"

"...บางทีอาจเป็นเพราะหน้าตาก็ได้?"

บทที่ 77 แสดงความรักเล็กน้อย

เสวียชิงอินหมุนตัวเดินออกไป เดินได้ครึ่งทาง นางก็หันกลับมามองเสวียฟูเหริน "ท่านแม่จะไปด้วยไหม?"

เสวียฟูเหรินสูดหายใจลึก "ข้า... มองอยู่ห่างๆ ก็พอ"

ในเมืองหลวง คนที่กล้ายืนต่อหน้าอ๋องเสวียนโดยไม่หวาดกลัวมีน้อยเหลือเกิน

การแต่งงานครั้งนี้ ไม่ว่านางจะชอบหรือไม่ อย่างน้

บทที่ 78 ความเป็นเจ้าของอันแรงกล้า

เห้อซงหนิงอยู่ที่ไร่ จึงรู้ข่าวการแต่งงานช้ากว่า

"วันนี้กลับเมือง" เขากล่าว

"คุณชายใหญ่จะกลับเมืองแล้วหรือ?" เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าประหลาดใจมาก

เห้อซงหนิงตอบ "อืม"

เสวียชิงอินไปอยู่จวนอ๋องเสวียน แต่มิตรภาพของเขากับอ๋องเว่ยก็ยังตัดไม่ได้ หากวันหน้าสามารถ