บทที่ 57 ลูกฆ่าคนมามากเกินไป

ขันทีที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นบรรยากาศไม่ค่อยดี จึงรีบก้มหน้าจะรินชาให้ฮ่องเต้เหลียงเต๋อ

เขาเป็นขันทีผู้ใกล้ชิดของฮ่องเต้เหลียงเต๋อ จึงกล้าทำเช่นนี้โดยไม่ต้องกลัวถูกลงโทษ

แต่อ๋องเสวียนกลับยื่นมือมาแย่งกาน้ำชาเคลือบสีฟ้าจากมือเขา แล้วรินชาให้ฮ่องเต้เหลียงเต๋อด้วยตัวเอง

สี

บทที่ 58 พ่อสอนให้ฉันเป็นคนถ่อมตน

เสวียเฉิงต้งนั่งลง กลับมามีท่าทางสุขุมเยือกเย็นแบบบัณฑิตเหมือนเดิม

เมื่อได้ยินชื่อของอ๋องเสวียน เขาไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจหรือสั่นสะท้านในทันที เพียงแต่ถามอย่างใจเย็นว่า "ข้าได้ยินแต่พี่ชายเจ้าพูดว่าอ๋องเว่ยหมายปองเจ้า ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าไปพัวพันกับอ๋องเสวียนตั้ง

บทที่ 59 วันดีๆ ของคุณหนูมาถึงแล้ว

จ้าวซวี่เฟิงไม่รู้ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น

ช่วงนี้เขาหมกมุ่นกับการขี่ม้า ขี่จนผอมลงไปรอบหนึ่ง

ทำให้กั๋วกงจ้าวปลื้มใจจนน้ำตาไหล

ถ้าตอนนี้เขาไม่ถอดมงกุฎทองจากหัวมาเล่นโยนเหมือนลูกบอล กั๋วกงจ้าวคงจะดีใจมากกว่านี้

"คุณชายน้อย ผมยุ่งแล้ว จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเจ้าคะ?