บทที่ 312 ข้าต้องเห็นร่างนางกับตา

ฤดูหิมะปีนี้ดูจะยาวนานเป็นพิเศษ

เกล็ดหิมะร่วงโปรยปราย ปกคลุมดวงตาและคิ้วอันเยียบเย็นของบุรุษผู้นั้น

เขาราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งอยู่ตรงนั้น

"ท่านอ๋อง?" ทหารเรียกเขาด้วยเสียงสั่น

อ๋องเสวียนทอดสายตาลง เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้น มองไปทางตำหนัก น้ำเสียงปราศจ

บทที่ 313 สัตว์ร้ายหลุดกรง

รายงานด่วนเรื่องชนเผ่าป่าเถื่อนบุกรุกถูกส่งเข้าเมืองหลวง

แต่ในเวลานี้ขุนนางทั้งหมดยังอยู่กับฮ่องเต้ที่หวนชิวนอกเมือง

"จะทำอย่างไร? ใครจะตัดสินใจได้?"

"ไปทูลฮ่องเต้สิ!"

"พวกท่านรู้ไหม ฮ่องเต้เพิ่งระดมกองทัพหลงหูของกั๋วกงจ้าว และกองทัพเทียนซิ่งของแม่ทัพหัวฮว่า คงเกิดเร

บทที่ 314 ออกศึกยังไม่ทันได้ชัย

"จะทำอย่างไร? ท่านฉายตกเขาไปแล้ว" ในที่สุดก็มีคนพูดออกมา

"พาพระชายากลับไปก่อน"

"แต่พากลับไปส่งให้ใคร?"

"..."

พวกเขาลำบากใจทันที

แต่ในนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าใกล้เสวียชิงอินโดยไม่รู้ตัว

"พระชายา" คนผู้นี้มีใบหน้าดุร้าย ดูเป็นโจรร้ายตั้งแต่แรกเห็น

เสวียชิง