บทที่ 257 ไม่มีใครรอดจากคมดาบ

รถม้าหลังคาสีเขียวแล่นช้าๆ บนถนนแคบยาว

กลุ่มคนขี่ม้าตามหลังรถม้าอย่างใกล้ชิด รวมกันเป็นขบวนเดียว

แต่หากมองให้ดี จะเห็นว่าคนเหล่านี้มีผมขาวแซมเล็กน้อย และรูปร่างผอมบาง ไม่น่าเกรงขามเท่าชายร่างกำยำ

สองข้างทางมีหญ้ารกครึ้มสูงเท่าขาผู้ชาย

มีคนแอบซ่อนตัวอยู่ในนั้นใต้แส

บทที่ 258 ฟ้องอีกครั้ง

"พระชายาอ๋องเว่ย?"

"ทำไมนางถึงมาจู่ๆ?"

เชื้อพระวงศ์และขุนนางต่างเอ่ยปาก สีหน้าเก้อกระดาก

วันนี้พวกเขามารวมตัวกัน ไม่เกรงใจแล้ว จึงไม่อยากให้คนอื่นมาเห็น

"ได้ยินว่าวันที่ข่าวการสิ้นพระชนม์ของอ๋องเว่ยไปถึงจวน พระชายาร้องไห้จนสลบ" ขันทีข้างๆ พูดเสียงเบา

ทุกคนถึงนึกขึ้นได้

บทที่ 259 สิ่งที่พระชายาอ๋องเสวียนสอนข้า

หลิวเยว่ยหรงและเฉียวซินอวี๋เข้าประตูมาตามลำดับ

เพราะเฉียวเถิง ปกติเมื่อฮ่องเต้เหลียงเต๋อเห็นเฉียวซินอวี๋ มักทำท่าทางเป็นผู้ใหญ่ใจดี

แต่วันนี้สายพระเนตรเย็นชา เมื่อทอดพระเนตรลงมา บรรยากาศกดดัน

"เจ้าหายตัวไปกว่าเดือน" ฮ่องเต้เหลียงเต๋อหยุดครู่หนึ่ง ถาม "เจ