บทที่ 246 ช่างเก่งในการแสร้งทำตัวน่าสงสาร!

จูบนั้นไม่ได้ยาวนาน

เขาปล่อยนางทันที

อ๋องเสวียนถอนมือกลับ ความโกรธและความดุดันบนร่างกายก็หายไปจนหมด กลับคืนสู่ท่าทีที่เยือกเย็น

เสวียชิงอินงงไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่าตนเองคล้ายยาระงับประสาท

แค่จูบทีเดียวก็หายแล้วหรือ?

อ๋องเสวียนหันกาย เผชิญหน้ากับสายตาของท

บทที่ 247 เจ้าไม่ได้นอนมานานเท่าไหร่แล้ว

"ข้าว่า... ท่านก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเช่นกันหรือ?" เสวียชิงอินคิด นางถูกเห้อซงหนิงพาออกจากเมืองจื่อได้ไม่นาน อ๋องเสวียนก็ยึดเมืองจื่อได้ แล้วออกจากเมืองจื่อมา ไม่หยุดพักเดินทางผ่านป่าเขา จนในที่สุดก็พบนาง

นางรีบถามเขาต่อ: "ยกทัพเมื่อไหร่? ท่านกินข้าวหรือยัง? ท

บทที่ 248 ชำระบัญชี!

ชานเมือง

เห้อซงหนิงมีไข้จนสับสน

เขาฝันมากขึ้น

บางครั้งลืมตาขึ้นมา แทบแยกไม่ออกระหว่างความฝันกับความจริง

"นายท่าน..." เสียงผู้ใต้บังคับบัญชาดังขึ้งข้างหู

เห้อซงหนิงลืมตาปรือ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แล้วค่อยๆ นิ่งและชัดเจนขึ้น

เขาถาม: "ถึงไหนแล้ว?"

ผู้ใต้บังคับบัญชาตอบ: "ข้างหน้