บทที่ 23

ข้าเป็นแม่เธอ!

อ๋องเสวียน ยืนนิ่งอย่างเย็นชา จ้องมอง เสวียชิงอิน ครู่หนึ่ง

เขาพูด "ดี"

นางกำนัลรีบนำกระดานหมากมา และต้มน้ำชาร้อนให้พวกเขา

เสวียชิงอิน ไม่เป็นหมากล้อม แต่นางเล่นหมากรุกได้

โชคดีที่ยุคนี้ก็มีหมากรุก ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีหมากบากคามอนและหมากหลิวโป๋อีกด้วย

แล้ว เสวียชิง

บทที่ 24

รบกวนอ๋องเสวียนรับฉันด้วย

"แม่?" ชายร่างใหญ่ชะงักฝีเท้า

เสวียชิงอินพยักหน้า พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูน่าเชื่อถือ

เธอพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ใช่ ฉันคือแม่"

เมื่อเทียบกับพวกคนฉลาด คนโง่นี่น่ารักกว่าเยอะเลย

ชายร่างใหญ่พยายามเบิกตากว้าง จ้องมองเสวียชิงอิน แล้วยิ้มเซ่อๆ "ถูก ถูกแล้ว

บทที่ 25

ขอตอบแทนด้วยการยกตัวให้

"ท่านอ๋อง นั่นไม่ใช่เสวีย..." คุณหนูหรือ?

เสียงดีใจขององครักษ์ดังขึ้น แต่พูดยังไม่ทันจบ

"เงียบ" อ๋องเสวียนเอ่ยสองคำ

องครักษ์จึงรีบเก็บสีหน้าและปิดปากทันที แล้วรีบวิ่งอ้อมไปที่ประตูลาน

"ท่านอ๋อง ประตูล็อกอยู่" องครักษ์กระซิบ

อ๋องเสวียนไม่ตอบ เขาค่อยๆ เดินไปที่ใต้ก