บทที่ 21 มีคนโง่แบบนี้ไม่ง่ายนัก

เมื่อเข้าประตูร้านผ้าไหม

เสวียชิงอิน พูดอย่างไม่รีบร้อน "ต้มน้ำชาก่อนเถอะ"

"หา?" ทุกคนงงไป

แม้ จิ่นเซียง จะขมวดคิ้วจนเป็นปม แต่ก็ยังตวาด "คุณหนูใหญ่สั่ง ยังไม่รีบไปอีก?"

น้ำชาร้อนถูกยกมาอย่างรวดเร็ว

ลูกจ้างทำหน้าเศร้าบ่นพึมพำ "ถ้วยชาเกือบจะถูกพวกเขาทุบหมด"

เส

บทที่ 22 องค์หญิงจินเฉวียหัวเราะเสียงดังมาก

ม่านคริสตัลห้อยลงมา เมื่อแสงตกกระทบก็เปล่งประกายระยิบระยับ

องค์หญิงจินเฉวีย นั่งอยู่หลังม่าน

นางเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ยาว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ก็เพียงแค่เหลือบตาขึ้น พูดว่า "มาแล้ว"

เสวียชิงอิน คิดว่านางพูดกับตน แต่พอเงยหน้ามอง กลั

บทที่ 23 ข้าเป็นแม่เธอ!

อ๋องเสวียน ยืนนิ่งอย่างเย็นชา จ้องมอง เสวียชิงอิน ครู่หนึ่ง

เขาพูด "ดี"

นางกำนัลรีบนำกระดานหมากมา และต้มน้ำชาร้อนให้พวกเขา

เสวียชิงอิน ไม่เป็นหมากล้อม แต่นางเล่นหมากรุกได้

โชคดีที่ยุคนี้ก็มีหมากรุก ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีหมากบากคามอนและหมากหลิวโป๋อีกด้วย

แล้ว เสวียชิงอิ