บทที่ 187 แกล้งอย่างจริงจัง

"เจ้าไม่ได้ยินข่าวระหว่างทางมาหรือ? ฝ่าบาทพระราชทานเมืองซิ่งโจวให้อ๋องเสวียนแล้ว!" น้ำเสียงของกันจื่อซวีแสดงความกระวนกระวายออกมาจนกลั้นไว้ไม่อยู่

"อะไรนะ? ข้าไม่เคยได้ยิน" สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนไปมาก แต่เขาก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว พูดว่า "ข้าคงออกเดินทางก่อน พระราช

บทที่ 188 หลอกเอาประโยชน์

ชายหนุ่มที่เห้อซงหนิงส่งมาชื่อเถาโจว

ยามเช้า เขากับกันจื่อซวีนั่งรอในห้องโถงอย่างกระสับกระส่าย แต่ยังต้องแกล้งสนทนากับกันจื่อซวี: "บนเขานี้ทำไมไม่มีอะไรเลย? ทั้งนั่นทั้งนี่ก็ไม่มี?"

"ละอายใจๆ" กันจื่อซวีตอบ

"ท่านอ๋องเสวียนยังพำนักอยู่ที่นี่ เป็นการลดตัวลงมาจริงๆ"

"ใช่

บทที่ 189 นางไม่อยากแพ้

"ดีใจหรือ?" อ๋องเสวียนถามนาง

เสวียชิงอินคิดในใจว่าแน่นอนว่าดีใจ แต่นางเบ้ปาก ไม่พูดอะไร

"นกอินทรีตัวนั้นบาดเจ็บหนัก ไม่เหมาะจะติดตามเราออกจากเมืองหลวง ตอนนี้ยังอยู่ในเมืองหลวงรักษาตัว" อ๋องเสวียนพูดขึ้นทันที

นกอินทรี? นกอินทรีอะไร? เสวียชิงอินงงชั่วขณะ

แต่แล้วนางก็นึกออ