บทที่ 185 "ฝึกสุนัข"

พระราชโองการจากเมืองหลวงทำให้พวกเขาตะลึง

ผ่านไปครู่ใหญ่ พวกเขาจึงค่อยๆ หายตกใจ

"ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋อง" พวกเขาคำนับลึก

แต่ในใจอดสงสัยไม่ได้ ทำไมต้องเป็นซิ่งโจว? หากพื้นที่นี้รวมเข้ากับเขตปกครองของอ๋องเสวียน จะเก็บภาษีได้เท่าไหร่? มีแต่จะถ่วงความเจริญ

ฮ่องเต้ไม่ควรทำเช่

บทที่ 186 แกล้งเป็นไหม

ผ้าไหมบางเบา เส้นทองนุ่มนวล พร้อมชุดถ้วยชามช้อนส้อมเงินครบเซ็ต... ทั้งหมดถูกวางเรียงบนโต๊ะ

นี่คือสิ่งของที่เห้อซงหนิงสั่งคนมาส่ง

"เขาใส่ใจรายละเอียดดีนะ" อ๋องเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ใส่ใจรายละเอียดหรือคะ?" เสวียชิงอินแปลกใจ

อ๋องเสวียนเม้มริมฝีปากเบาๆ แล้วพูดเสียงทุ้

บทที่ 187 แกล้งอย่างจริงจัง

"เจ้าไม่ได้ยินข่าวระหว่างทางมาหรือ? ฝ่าบาทพระราชทานเมืองซิ่งโจวให้อ๋องเสวียนแล้ว!" น้ำเสียงของกันจื่อซวีแสดงความกระวนกระวายออกมาจนกลั้นไว้ไม่อยู่

"อะไรนะ? ข้าไม่เคยได้ยิน" สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนไปมาก แต่เขาก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว พูดว่า "ข้าคงออกเดินทางก่อน พระราช