บทที่ 167 ปลูกต้นไม้โดยไม่ตั้งใจ

ตอนที่เสวียชิงอินไปยังตำหนักไทเฮา นางรู้สึกเหนื่อยมากแล้ว

ขันทีที่ถือของพระราชทานและหามหีบ ค่อยๆ เรียงแถวยาว

เดินในวัง ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

"พระชายา" นางกำนัลที่เดินข้างเกี้ยวยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

"หืม?" เสวียชิงอินหันหน้าไป

"พระชายาเช็ดเหงื่อเถิดเจ้าค่ะ"

เสว

บทที่ 168 เกินคาด

คำสั่งพระราชทานรางวัลให้สวี่จื่อผ่านการร่างโดยจงซูเสอเหริน แล้วส่งไปยังจงซูหลิง สุดท้ายส่งต่อไปยังเหมินเซี่ยเซิง แต่เหมินเซี่ยเซิงไม่พอใจจึงส่งกลับไปยังโต๊ะฮ่องเต้

หลังจากวนไปวนมาสองรอบ จึงได้ข้อสรุปสุดท้าย

จงซูเสอเหรินรวบรวมความคิดเห็น เชื่อมโยงเรื่องการเปิดโปงการซื้อขายตำแหน่

บทที่ 169 ความทุกข์ของชิงเหอ

บ่าวของตระกูลเสวียมาถึงร้านหลิงเซี่ยเกอ พวกเขาพบเสวียชิงเหอและกล่าวว่า "คุณชายใหญ่กลับจวนแล้ว เห็นท่านไม่อยู่ กระหม่อมจึงรีบมาตามหา"

เสวียชิงเหอได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไป

นานมากแล้วที่ไม่ได้พบพี่ชาย

พี่ชายยุ่งมาก

นางได้ยินเรื่องคดีใหญ่เกี่ยวกับการสอบขุนนางช่วงนี้ จึง