บทที่ 149 ความหึงหวง

อ๋องเสวียนนั่งอยู่ในห้อง มองไปตามทิศทางที่เสวียชิงอินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ

หน้าต่างเปิดครึ่งบาน

รวมกับลวดลายฉลุรูปพัดด้านข้างหน้าต่าง เมื่อครู่จึงเห็นร่างอ้อนแอ้นที่ยืนอยู่ใต้ระเบียงรางๆ

แต่ไม่นาน ก็มีเงาอีกร่างมาบัง

แสงและเงาสลับกัน

ดูเหมือนจะกอดนาง

อ๋องเสวียนลุกขึ้นทันที

บทที่ 150 ต่างคนต่างมีแผนชั่ว

"..." เห้อซงหนิงเตือนนาง "ข้าเป็นที่ปรึกษาของอ๋องเว่ย"

เสวียชิงอินพยักหน้า: "อืม แบบนี้ก็ยิ่งลงมือได้สะดวก"

เห้อซงหนิงขำอย่างโมโห: "เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นต้องเสี่ยงมากแค่ไหน?"

เสวียชิงอินสงสัยถามกลับ: "ถ้าไม่มีความคิดจะเสี่ยง พี่ใหญ่มาพูดเรื่องพวกนี้กับข้าทำไม?"

นา

บทที่ 151 ไม่มีใครเป็นคนจริงจังสักคน

อ๋องเสวียนชะงักการเคลื่อนไหวทันที

ภายในห้องเงียบสนิท

เสวียชิงอินถูกกดอยู่บนตักของอ๋องเสวียน จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา

เธอขบริมฝีปาก ใช้ลิ้นดันเพดานปากด้วยความประหม่า

ทำไมไม่พูดอะไรสักคำ?

ช่วยตอบสนองอะไรหน่อยสิ!

เธอขยับริมฝีปาก อยากจะถามว่าฉันพูดไม่ชัดเจนห