บทที่ 131 มอบให้อ๋องเสวียน

แต่คนสกุลเสวียก็เป็นญาติของพระชายารอง

หากพูดเช่นนี้ออกไป เกรงว่าพระชายารองจะคิดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของอ๋องเสวียนล้วนเป็นพวกกระหายเลือด

พวกเขาไม่เป็นไร

แต่น่ากลัวว่าจะกระทบต่อภาพลักษณ์อันสง่างามของท่านอ๋อง! นั่นคงไม่คุ้มค่าเลย!

ดังนั้นองครักษ์จึงเลือกที่จะปิดปาก

"ส่ง

บทที่ 132 อ๋องเสวียนไร้คำพูด

ตอนที่ไร่นาตระกูลหลิวไปฟ้องที่ศาล พวกเขาพูดอย่างไร?

พูดแต่เพียงว่าตนเป็นไร่นาของบ้านเดิมพระชายาอ๋องเว่ย ส่วนไร่นาฝั่งตรงข้ามเป็นของใคร ไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียว!

พวกเขาก็ไม่โง่ เพราะหากพูดถึงฐานะของอีกฝ่าย ก็จะกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างจวนอ๋องเว่ยกับจวนอ๋องเสวียน

ทางการค

บทที่ 133 พระชายาอ๋องเว่ยฟ้องร้อง

เสวียชิงอินได้รับเครื่องรางอีกอันหนึ่ง

"นี่ก็เป็นเครื่องรางที่ฟูเหรินให้ข้าน้อยนำมาให้พระชายารอง" องครักษ์บอก

เสวียชิงอินงุนงงเล็กน้อย: "ทำไมถึงมีอีกอัน?"

องครักษ์ก็งงเช่นกัน: "ข้าน้อยไม่ทราบ"

เสวียชิงอินเก็บใส่ถุงผ้าที่พกติดตัว

พลางพึมพำในใจ แม่คงไม่ได้คาดว่