บทที่91

เห็นได้ชัดว่า มู่เฉินฮ่าวเข้าใจผิดคิดว่าฉีเหยียนเอ๋อเป็นเซี่ยฉิงกง เขาสูญเสียการควบคุมตนเองภายใต้อำนาจของฤทธิ์ยา

“นี่มัน..เกิดอะไรขึ้น ?”

ครั้นมู่จื่อหมิงเห็นฉากตรงหน้า เขาก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้

เขาและฉีป๋อหยวนลุกออกจากโต๊ะอาหารก่อนคนอื่น เพื่อไปเล่นหมากล้อม

บทที่92

ยามนี้ดูเหมือนว่ามู่เฉินฮ่าวจะควบคุมสติได้ดีขึ้น เขาพยายามอดทน ขณะถามว่า

“แก้ได้ไหม ?”

ซูเฟยยิ้ม “ไม่ใช่ปัญหาใหญ่นายน้อย นายท่านโปรดสั่งให้คนรับใช้นำน้ำเย็น ๆ มาให้มาก ๆ ให้นายน้อยดื่มน้ำเย็นเยอะ ๆ เพื่อจะได้เจือจางตัวยา ทั้งจะได้ช่วยให้อาเจียนออกมาด้วย”

เซี่ยฉิงกงได้ยินแล้ว ก็รู้สึกขบขัน

บทที่93

ซูเฟยอึ้งไปเล็กน้อย เธอยิ้มจากนั้นก็หยิบกระเป๋ายา และก้าวออกจากห้องไป

อาเจิ้งและหมั่นโถวไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง ทั้งคู่รีบแจวอ้าวออกไปทันที

“นี่..อย่าเพิ่งไปสิ !”

จู่ ๆ เซี่ยฉิงกงก็รู้สึกไม่ดี …

แน่นอนว่าคนทั้งสามแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ‘เสียงเรียกขอความช่วยเหลือ’ จากเซี่ยฉิงกง พวกเขาต่าง