ตอนที่ 232 ตุ่ม

เสิ่นเฉียวก็แค่นิ่งไปสักพัก แล้วก็พยักหน้า พอรอส้งอานเก็บของเสร็จก็กลับไปกินข้าวที่บ้านกับเธอ

หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาล ในยามค่ำคืนต่างก็มีไฟเปิดสว่างไว้ แสงไฟในเมืองและหน้าถนนก็เปิดไว้ด้วยกัน ลมในยามมืดพัดมา เสิ่นเฉียวก็รู้สึกหนาว ก็หดตัวเก็บคดเข้า กอดแขนของตัวเองไว้

“ถ้าหนาว ก็ใส

ตอนที่ 233 เธอมีความมั่นใจไหม

ได้ยินว่าตกออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เสิ่นเฉียวก็รู้เลยว่าเป็นของของโม่เย่เซิน พอรับของมาจากส้งอานก็เก็บกล่องเล็กๆลงในกระเป๋าสูทคืน

การกระทำที่มีมารยาทขนาดนี้ทำให้ส้งอานยกคิ้วขึ้น ยิ้มแล้วพูด: “เธอไม่แปลกใจหรอว่ามันคืออะไร? ไม่อยากเปิดดูหรอ?”

พอได้ยิน เสิ่นเฉียวก็นิ่งไป แ

ตอนที่ 234 เธอกำลังสงสารหล่อน

มีความมั่นใจไหม?

ส้งอานจับมือเธออย่างกะทันหัน: “ถ้าอยู่กับเขา อาจจะลำบากมาก เพราะปัญหานิสัยของเขา แต่ฉันเชื่อว่าเขาไม่ใช่ไม่มีความรู้สึกอะไรกับเธอ แต่ว่าระหว่างพวกเธอต้องใช้เวลาในการปรับตัว”

“เพราะฉะนั้นน้าบอกกับเธอก่อน หวังว่าเธอจะเตรียมใจไว้”

ต้องการเวลาในการปรับตัวตั